2 seria. 28. Będzie ciężko

-Gomen Sa-chan-powiedziała szybko odrywając od niego wzrok i zbierając resztki swojej filiżanki.

-Zostaw- powiedziała jej siostra podchodząc i pomagając zbierać resztki.

-Daj spokój – odparła i wstała z wcześniej zajmowanego miejsca, po czym szybko ruszyła do kuchni. Czuła na sobie wzrok każdego, a co gorsza jego także. Czuła jak przeszywał ją swoim ciemnym spojrzeniem, które działało jak magnez.

-Stary tak dawno cię nie było, mogłeś chociaż zadzwonić- krzyknął uradowany Kiba, gdy tylko zielonooka dziewczyna zniknęła z pola widzenia. Sasuke, mimo że słyszał dokładnie to co powiedział stary przyjaciel, to nie odpowiedział nic. Cały czas w zamyśleniu patrzył na drzwi które przed chwilą się zamknęły za Saschiko i Sakurą. Wyładniała to musiał przyznać, chociaż nie wiedział że jest to jeszcze możliwe. Urosła tez jeszcze trochę w górę, a krótkie szorty , które miała na sobie idealnie podkreślały jej długie i zgrabne nogi, do tego ten top w którym było tak doskonale widać jej piersi. Przełknął cicho ślinę i spojrzał w stronę swojego brata, który siedział niczym nie wzruszony. Niczym się nie przejmując ruszył w stronę kuchni ,gdzie zastał obydwie siostry.

-Możemy porozmawiać?-zapytał różowowłosej nie zwracając uwagi na jej siostrę. Spojrzała na niego uważnie, po czym odłożyła szmatkę, w którą wycierała ręce i podeszła bliżej niego.

-Jasne- odparła cicho zabierając swój żakiet z krzesła i wychodząc pierwsza z kuchni. Wyszedł zaraz za nią z owego pomieszczenia a potem z mieszkania. Nie zwracali uwagi na te spojrzenia, które mogły by przeszywać na wylot.

-co się stało?-zapytała od razu Fuu wychodzącej z kuchni czerwonookiej z nieciekawą miną.

-Sasuke chciał pogadać, a Sakura się zgodziła- odparła ciągle wpatrując się w drzwi wyjściowe.

-to chyba dobrzenie?- spytała niepewnie Hinata.

-No właśnie to jest dość dziwne nie sądzicie? Nie miała żadnych przeciwskazań , totalnie nic, z stoickim spokojem powiedziała jasne, mam tylko nadzieję że nie zrobi mu krzywdy- zakończyła swój monolog po czym westchnęła głośno i powróciła do swoich gości.

Szła kilka kroków przed nim nie odzywając się nawet słowem, nie miała zamiaru pierwsza się do niego odzywać, może było to dziecinne, ale dalej pamiętała jak bawił się nią apotem jak gdyby nigdy nic zostawił samą sobie. Czuła na swoich plecach jego spojrzenie mimo to nie odwróciła się, ale po pewnym czasie zaczynała denerwować ją ta cisza, i jego wzrok. Zatrzymała się nagle i po chwili odwróciła się w jego stronę by spojrzeć w jego czarne jak noc oczy.

-A więc?- zapytała niecierpliwię, chciała jak najszybciej wrócić do domu swojej siostry zabrać torebkę i iść do domu.

-Urosłaś- nie spodziewała się że pierwsze słowo jakie od niego usłyszy będzie o tym że urosła. W sumie miał rację, już nie był wyższy o głowę od niej ale byli na równi, może była lekko niższa, ale miała na sobie szpilki. Prychnęła cicho pod nosem po czym wywróciła oczyma.

-I tylko tyle chciałeś mi przekazać? Wracasz po czterech latach, nie dajesz o sobie znać, na odchodzę mówisz mi żebym nigdy o tobie nie zapomniała i jak na złość nie mogłam, a po tym wszystkim ty tu wracasz jak gdyby nigdy nic i mówisz tylko urosłaś?-zdenerwowała się, ale ani razu nie podniosła na niego głosu, mówiła dość szybko, a jej pięści ciągle były zaciśnięte. On natomiast uśmiechnął się lekko po czym podszedł do niej bliżej jakby nic się nie stało przytulił ją. Oczy to myślała że wyskoczą jej z orbity. Nie wiedziała czemu, ale swoje ręce przeniosła na jego plecy i wtuliła się w jego tors, jego zapach działał na nią jak jakiś nielegalny narkotyk, przez cztery lata musiała być na odwyku, ale znów mogła poczuć ten zapach.

-Gomenasai- usłyszała przy uchu. Jego ton nie był już taki chłodny jak w kuchni, był ciepły i jakby zmartwiony. W jej sercu jakby znów coś się poruszyło, to czego tak bardzo bała się. Wtuliła się w niego jeszcze bardziej, czuła jego ciepło na całym ciele, jego oddech drażnił jej skórę, mimo że było to coś niesamowitego, było też to dla niej nielegalne. Nie chciała znów cierpieć. Nagle oderwała się od niego i spojrzała poprzez uśmiech na niego.

-Minęło tyle czasu, ty wydoroślałeś i ja także dojrzałam- powiedziała spokojnie.

-Masz rację, wybacz jeśli przez to co wtedy powiedziałem musiała przeżyć wiele nieprzespanych nocy i wiele zmartwień. Teraz jestem dorosły i wiem że zachowałem się jak małolat.-nie spodziewała się usłyszeć takich słów od niego. Niby cieszyła się, ale jej serce bolało.

-To nie miało by przyszłości prawda- nie wiedziała czemu, ale to pytanie chodziło jej po głowię od dłuższego czasu. W tym momencie żałowała tego pytania, ale czasu teraz niecofnie.

-Prawda, byliśmy wtedy dziećmi, mam nadzieję że znajdziesz tego którego tak bardzo potrzebujesz-nie patrzył w jej stronę , jego wzrok był skierowany gdzieś w bok. Nie potrafiła nią teraz spojrzeć.- Mam nadzieję że ułoży ci się i gdy wszystko sobie wyjaśniliśmy to nie będzie żadnych problemów byśmy znów byli przyjaciółmi-dopiero gdy to wszystko powiedział spojrzał na nią. Jej oczy wyglądały na smutne ,ale na twarzy miała delikatny uśmiech. Jej pełne usta aż kusiły by je pocałować, ale nie mógł , przyrzekł że nie da jej więcej skrzywdzić. Nie odezwała się więcej, odwróciła wzrok po czym pomachała mu lekko i odeszła w stronę, z której przyszli, nie ruszył za nią. Nie miał zamiaru znów na nią patrzeć. Nie wytrzymał by tego że ona jest tak blisko a on nie może jej dotknąć. Zacisnął mocno pięści po czym uderzył w najbliższe drzewo, nie mógł uwierzyć że dał jej tak po prostu odejść. Ale jej słowa, jej głos, jakby bała się znów tego że ją zostawi, nie mógł znów jej czegoś obiecać. Chciał ją mieć przy sobie, ale możliwość bycia przy niej i nie móc jej dotknąć będą dla niego największymi katuszami.

Po wczorajszej rozmówię, wróciła po torebkę po czym szybko ulotniła się do domu. Nie była zmęczona, ale nie miała ochoty siedzieć z nimi, gdyż chciała sobie przemyśleć kilka spraw. Gdy tylko udała się do starego domu, gdzie mieszkała jeszcze kiedyś z swoim rodzeństwem, a teraz sama pierwsze co zrobiła to udała się do sypialni i położyła na swoim łóżku by pomyśleć. Nie spodziewała się takiej odpowiedzi z jego ust, ale też nie wiedziała co by zrobiła, gdyby powiedział jej że dalej coś do niej czuje, jeśli w ogóle kiedykolwiek coś czuł. Siedziała tak chyba z pół nocy myśląc nad tym, a gdy położyła się spać, właśnie dzwonił jej budzić oznajmiając że musi wstać by zdążyć do pracy. Gdy tylko zwlekła się  z łóżka, wykonała wszystkie poranne czynności i nawet nie jedząc śniadania szybko udała się do garażu, gdzie od razu wsiadła do swojego samochodu i odjechała w stronę swojej firmy. Gdy jeździła do pracy, zawsze miała starą szkołę, z która wiązała tyle wspaniałych wspomnień, ale dziś nawet na nią nie spojrzała. Była strasznie zmęczona i co chwilę przeklinała w duchu na Uchihę że to przez niego nie przespała tej nocy. Gdy tylko znalazła się w biurze szybkim krokiem ruszyła do pokoju socjalnego ,gdzie zrobiła kawę sobie i szefowi i szybkim krokiem ruszyła w stronę gabinetu. Gdy tylko uchyliła drzwi, myślała że znów upuści filiżankę, ale szybko poprawiła dłonie po czym weszła głębiej i położyła filiżankę na biurku szefa.

-Sakurciu moja droga to nasz nowy wspólnik, jest nowicjuszem ,ale oferuje nam bardzo dużo i myślę że będzie wspaniałym partnerem w naszej firmie- spojrzała na chwile na karookiego ,który uśmiechał się lekko w jej stronę pod nosem. Nie spodziewał się że będzie ona sekretarką w tej firmie, ale dzięki temu może być zabawnie.

-Proszę się nie gniewać szefie, ale czy nie jest on za młody by być naszym wspólnikiem, może popełniać błędy a może to wyjść na naszą niekorzyść- nie mogła tak po prostu zgodzić się żeby jego firma została ich wspólnikiem. Przecież jeśli tak się stanie będzie go widywała codziennie, a może to się źle wtedy skończyć.

-Możesz mieć rację, ale zawsze trzeba ryzykować- odparł jej szef drapiąc się delikatnie po brodzie.

-Może pan chociaż raz posłucha mojej rady, wie pan że potem może pan tego żałować, a zerwanie kontraktu nie jest takie proste, jak podpisanie go- nie poddawała się, jeśli teraz się podda to następne swoje młodzieńcze lata spędzi w towarzystwie starej miłości ,a jeśli tak się stanie nigdy nie znajdzie tego który będzie tym jedynym.

-Nie denerwuj się tak kochana bo jeszcze ci coś wyskoczy na twej pięknej twarzy- nienawidziła takich niekumanych mężczyzn, ale przecież nie może podnieść głosu na swojego szefa-zajmij się kontraktem , a potem podpisz go razem z naszym gościem, a ja lecę na bardzo ważne spotkanie- nie rozumiała jak mogła mieć takiego nierozgarniętego szefa, był i już po chwili go nie było. Westchnęła cicho po czym usiadła na jego miejscu i zaczęła grzebać po szafka szukając najważniejszego papieru.

-Aleś ty nie miła, mogłaś chociaż uśmiechnąć się że mnie widzisz- powiedział naglę mężczyzna zabierając jej kawę i napił się łyka. Dziewczynie nie bardzo się to spodobało.

-a ty nie wiesz że nie sowich rzeczy się nie rusza- powiedziała oburzona zabierając swoją filiżankę z kawa i wstając od biurka szefa i kierując się do swojego pokoiku, gdzie wypełniała wszystkie ważne sprawy.

-Nie wiedziałem że szef ma takie dobre relacje ze swoimi pracownikami co Sakurciu- na jej czole nagle wyskoczyła mała żyłka. Jak nic chciał ją dziś zdenerwować i jak na razie udawało mi się to.

-A ja myślałam że nie robimy sobie katów zazdrości- odparła nawet na niego nie spoglądając, ale po chwili zerknęła na niego żałując swoich słów . Mogła się przecież ugryźć w język ten jeden raz.

-Zazdrosny? Że niby o takiego małego kurdupla z płaską klatą?- wkurzyła się teraz i uderzyła go w ramię robią naburmuszoną minę. Wiedziała że mówił to na żarty, ale mógł się powstrzymać od komentowania jej wzrostu i biustu, przecież już nie była taka mała, a jej biust też był większy.

-Jesteś okropny-odparła pokazują mu język, nie spodziewała się że będzie się tak dobrze czuła w jego towarzystwie, ale za każdym razem gdy patrzyła na tę jego uśmiechniętą twarz to czuła ukłucie w sercu.

-No już szukaj tego papirusu , spieszy mi się trochę- odparł w końcu rozsiadając się na kanapie i znów zabierając jej kawę. Uśmiechnął się pod nosem widząc jaki ma teraz wspaniały widok. Dziewczyna właśnie schylała się po jakiś papier , który jej upadł i jej biust odsłonił się jeszcze bardziej, po chwili podeszła do biurka i nawet nie zasiadają na krześle pochyliła się na biurkiem i zaczęła coś pisać na kartce, a on miał świetny widok na jej tylną cześć ciała i jej zgrabne nogi które były nagie aż do ud, gdzie były schowane pod plisowaną czarną spódnica.

-okej teraz przeczytaj to, a potem podpisz. Przyjdę po to jutro po południu więc nie odkładaj tego na potem.- po tych słowach przekazała mu kontrakt, ale nie puściła go, gdy on go chwycił. Gdy tylko poczuła jego delikatne muśnięcie palców na swoim ciele , jakby zatrzymała się w czasie.

-Wszystko w porządku usłyszała nagle i szybko puściła papier po czym spojrzała na niego nie pewnie iz uśmiechem.

-Gomen zamyśliłam się heh- głupio się przez chwilę poczuła, ale przecież nie da się od tak po prostu wybyć takiego uczucia.

-Eh dość że mam sporo pracy ze swoją firmą, to jeszcze to, ale dzięki Sakurciu- pokazał jej język po czym opuścił jej gabinet. Uśmiechnęła się do siebie po czym nagle opadła na podłogę. Czuła jak na jej policzkach wyskakują rumieńce, tak jak myślała nie wyzbyła się wszystkich uczucia. Spojrzała z nów na drzwi, w których przed chwilą zniknął Sasuke i westchnęła ciężko.

-Będzie ciężko- po tych słowach wstała leniwie z podłogi i zabierając swoją filiżankę ruszyła w stronę kuchni by zrobić sobie nową kawę ,a potem by wrócić do swoich obowiązków.

2 seria. 27. Wrócił

Po wczorajszej imprezie chyba nikt nie wrócił trzeźwy. Najbardziej na tym wszystkim ucierpieli ci którzy byli zmuszeni do odprowadzenia tych , którzy nie byli już w stanie iść o własnych siłach. Pewien czarnowłosy chłopak, który z wczorajszego wieczoru pamiętał tylko co nie co, to znaczy, ile wypił, ale z kim to już nie. Westchnął ciężko po czym dopił ostatni łyk swojej wody i usiadł na krześle dolewając sobie. Spojrzał jeszcze raz na zegarek po czym znów na schody, na które miał znakomity widok z kuchni. Wyczekiwał tego, którego tak dawno nie widział. Słyszał od matki że wrócił wczoraj gdy on balował, ale potem poszedł pozałatwiać jakieś ważne sprawy w firmie wuja. Prychnął cicho pod nosem, przypominając sobie rozmowę z matką. Że niby ten gówniarz ma być szefem takiej wielkiej korporacji? Jego wuj naprawdę chcę chyba przejąć władzę nad ich rodziną. Westchnął znów przeciągle i w końcu zobaczył tego którego wyczekiwał. Wszedł do kuchni w samych bokserkach i koszulce drapiąc się po brzuchy.

-Dobry- powiedział cicho i podszedł do lodówki.

-Witamy w domu-odparł sucho Itachi nie spuszczając go z wzroku. Musiał z nim porządnie porozmawiać. Gdy tylko jego brat zrobił sobie kanapki usiadł koło niego, ale nie zaczął jeść tylko spojrzał na niego.

-Gomen- tego starszy Uchiha się nie spodziewał. Przepraszał? Ten głupi małolat przepraszał.- Niechciałem was wszystkich zostawić na tak długo, już więcej was nie zostawię. I ,no wiesz chciałbym poznać twoją narzeczoną , nie mam usprawiedliwienia dlaczego się wtedy nie zjawiłem, nie wiem może bałem się spotkania z wami, zachowałem się jak idiota, dlatego chciałbym jakoś to naprawić- gdy skończył nabrał powietrza do płuc po czym delikatnie je wypuścił i zaczął jeść.

-Idę dziś na miasto z Tayu , Sasorim i Fuu, zabrał bym cię ze sobą, ale jest pewna przeszkoda- po tych słowach przygryzł dolną wargę po czym znów napił się wody. Sasuke spojrzał na niego pytająco, ale widząc minę brata domyślił się o co może chodzić.

-Sasori?- zapytał przełykając ostatni kęs kanapki.

-Saschiko-odpowiedział już z uśmiechem. Chciał prawić mu kazania i w ogóle opieprzyć go, ale widział ze dorósł. Już nie był tym samym małym Sasuke , który zachowywał; się jakby miał muchy w nosie, pan całego świata. Ale nie tylko jego charakter wydoroślał, ale na zewnątrz też się zmienił. Jego klatka piersiowa była bardziej umięśniona, był trochę szerszy w barkach no i wyraz jego twarzy i ton głosu. Widział lekkie uśmiechy no i nie mówił już takim zimnym tonem. Spojrzał dokładnie na jego twarz z której wyczytał i radość i smutek.

-A ona?- zapytał patrząc hardo w stronę swojego brata. Itachi na początku nie zajarzył o kogo chodzi, ale po tym spojrzeniu był pewny. Więc to nie było głupie zauroczenie? A może było? A teraz chciał po prostu przeprosić za wszystko.

-Radzi sobie znakomicie, jest na ostatnim roku studiów prawniczych, a na razie pracuje wfirmę jako główna sekretarka. Załatwiłem jej posadę , ale zaczęła szybko awansować no i chyba podoba się szefowi, skoro wraca i awansuje ją na główną sekretarkę. Na początku by zapomnieć o tobie spotykała się z Yagurą, ale jak widać nie ma szczęścia do facetów- skończył i napił się wody.

-W naszej firmie?-nie obchodził go tamten koleś, bo po co miałby robić jej wyrzuty o jakiegoś faceta, skoro jego wuj też próbował go zeswatać kilka razy i zdążyło się nawet że dziewczyny próbowały go zaciągnąć do łóżka, ale ilekroć miał to zrobić to zaczynał myśleć intensywnie o różowowłosej i nic z tego nie było. Itachi uśmiechnął się po czym odłożył szklankę.

-Nie, nie chciała pracować w „twojej” firmie- odpowiedział dając nacisk na słowo twojej.

-Podaj nazwę jej firmy- znów odezwał się stanowczo. Zdziwił się tym ale zapisał na karteczce nazwę firmy, w której pracuje jego mała koleżanka. Wiedział że mógł źle robić, ale widział po jego minię że on naprawić. Patrzył na niego uważnie, jak odchodzi od stołu i myje po sobie naczynia po czym szybkim tempem wchodzi po schodach, po chwili usłyszał tylko trzask zamykanych drzwi. Uśmiechnął się do siebie i spojrzał za okno, której mieściło się koło zlewu.

-Mam nadzieję że wszystko się uda- powiedział do siebie po czym z bólem wstał i zaczął kierować się do salonu, było jeszcze wcześnie a on dziś miał wolne, a Tayu na razie nie chciała go widzieć, dlatego nocował w domu a nie w swoim mieszkaniu. Położył się delikatnie na kanapie, włączył telewizor zaczął rozmyślać nad wszystkim co może zdarzyć się w przyszłości.

Westchnęła cicho przeklinając w myślach swoją głupotę, przecież wiedziała że na ostatnim piętrze, gdzie od dziś miała pracować , pracują sami mężczyźni, a jej szef też jest samcem. Czuła na sobie wzrok każdego z osobna, lustrowali dokładnie jej sylwetkę zatrzymując się dłużej na partiach ciała , które były dla nich niestety niewidoczne. Gdy tylko przeszła przez to stado niewyżytych samców zapukała delikatnie do drzwi gabinetu swojego szefa i nie czekając na odpowiedź weszła. Było to zadbane miejsce, każdy skrawek papieru był dokładnie przeczytany i ułożony na swoim miejscu. Podeszła do biurka i delikatnie położyła spodeczek z filiżanką w której była kawa.

-Dziękuje Sakura-powiedział nawet na nią nie zerkając tylko dalej coś pisząc. Widać było że był naprawdę porządnym mężczyzną. Gdy z samego rana zawitała do biura wydał jej się trochę straszny, krzyczał na nierobów i patrzył na nią takim strasznym wzrokiem, ale później się okazało że pan Takashi Ren musi po prostu takiego udawać by pracownicy czuli przed nim respekt. Gdy tylko zajęła swoje miejsce w pokoju obok jego biura słyszała ja zrzędzi że musi robić takie głupoty. Przyszedł do niej z miną zbitego psa i poprosił grzecznie o kawę. Zaśmiała cicho przypominając sobie tą scenę.

-Panie Takashi, jutro po południu ma pan spotkanie z Korporacją Uchiha, dzwoniła sekretarka i prosiła o pilne spotkanie, gdyż ich nowy szef chciałby się zapoznać z podobnymi firmami by nawiązać jakąś więź.- nie powiedziała złego słowa o tej firmie, gdyż była całkowicie przekonana że jej nowym szefem będzie nie kto inny jak jej przyjaciel Itachi.

-Eh po co ja wracałem, jedynym plusem tej firmy jest chyba twój uśmiech Sakura- powiedział uśmiechając się w jej stronę. Był miłym mężczyzną, ale także patrzył na nią tym pożądającym wzrokiem.- Kończę dziś wcześniej, może wyszła byś ze mną na kolacje?- zapytał patrząc na nią z tym błyskiem w oku. Czuła że ma na twarzy lekkie rumieńce, ale nie przeszkadzało jej to.

-Gomen panie Takashi, ale mam dziś kolację u siostry i jej chłopak, więc dziś nie mogę, ale następnym razem z chęcią.- odparła i uśmiechnęła się do niego , Ren odwzajemnił uśmiech po czym wrócił do przerwanej przed chwilą pracy popijając co chwile ciepłą kawę, dzięki której miał zamiar nie zasnąć przy tej monotonnej pracy.

Denerwowało go już wszystko od samego przyjścia do pracy. W życiu by się nie spodziewał że Zesunąć nie zrobi w tej firmie porządnego, nie powie że jakoś źle się rozwija, bo pracowała dość przeciętnie, ale pracownicy? Istny koszmar. Ta korporacja potrzebowała dobrej ręki i osoby, która nie da się pomiatać, nie to co Zetsu, którego wystarczy trochę upić i zrobi wszystko, albo niech tylko poprosi go o coś kobieta, to pewnie byłby w stanie oddać jej nawet firmę za darmo. Spojrzał na pensję pracowników, po czym na bilanse firmy, nie podobało mu się to wszystko co tu się dzieję. Pierwsze co to musiał zebrać wszystkich i pogadać o ich pensjach i o tym czy zależy im na pracy. Westchnął i wstał z fotela zabierając najważniejsze papiery ze sobą. Gdy tylko zszedł do Sali konferencyjnej siedzieli tam już wszyscy jego pracownicy, wyszedł na podest mierząc wszystkich dokładnie wzrokiem. W pewnym momencie zatrzymał się na tak bardzo znanej mu blond czuprynie, oczywiście właściciel tych włosów nawet nie zaszczycił szefa spojrzeniem, gdy jego lazurowe tęczówki były ukryte pod powiekami i sam Naruto smacznie sobie spał wygięty trochę w tył na krześle. Na czole Uchihy pojawił się delikatna żyłka.

-Um czy pan Uzumaki mógłby się obudzić- powiedział dość spokojnie do mikrofonu. Każdy spojrzał na mężczyznę o którym była mowa, ale on nawet nie drgnął. Sasuke nie miał zamiaru drugi raz się powtarzać. Zostawił papiery na blacie i zszedł z podestu, szybkim krokiem podszedł do blondyna i złapał go za koszulę.

-Naruto debilu wstawaj- krzyknął potrząsając go lekko.

-Dajcie spokój, jak ten nowy gburowaty szef skończy to dajcie znać- powiedział nawet nie otwierając swych oczu .

-Ja jestem twoim nowym szefem- nie mógł uwierzyć że jest tu jeden dzień i już ktoś potrafił wyprowadzić go z równowagi. Naruto jak oparzony otworzył oczy i wstał. Jego niebieskie oczy nie mogły uwierzyć w to kogo widzą.

-Sasuke? Jesteś szefem?- krzyczał , ale na jego twarzy był wymalowany uśmiech. Poklepał starego przyjaciela delikatnie po plecach po czym znów usiadł- zacznij , nie przeszkadzaj sobie- teraz to on miał ochotę go klepnąć , ale w łeb. Westchnął cicho po czym wrócił na swoje poprzednie miejsce, gdy tylko trochę ochłonął.

-Zacznę od pensji i waszych postępów. Nie rozumiem tego jak pan Nagatawa mógł pójść na urlop macierzyński będąc mężczyzną, oczywiście albo pan nadrobi ten czas w pracy, albo możemy się pożegnać. Następna jest pani Yakushi , która, na koszt firmy chodziła do fryzjera, kosmetyczki, kupowała sobie ubrania.- wiedział że czeka go długie południe więc nie przeciągał i zaczął wymieniać każdego, kto mógł zaszkodzić firmie

Krzątała się po kuchni cały czas myśląc o tym o czym przed chwilą rozmawiała ze znajomym brata. Gdy tylko skończyła robić przekąski zaniosła je na stół . Uśmiechnęła się widząc ten obrazek. Jej brat z Fuu siedzieli wtuleni w siebie i cały czas śmiali się z Kiby , który opowiadał jakieś dowcipy lub historie jakie im się wydarzyły w liceum. Uwielbiał ten czas, gdy się uczył, mógł wtedy nie myśleć otym co się będzie działo, tylko żyć chwilą, a teraz mógł myśleć nie tylko osobie, ale też o najbliższych. Itachi siedział w fotelu co chwilę zerkając na Inuzukę , a co chwile na swoją narzeczoną, która była niesamowicie szczęśliwa trzymając mała brązowowłosą dziewczynkę o jasno-czerwonych włosach na rękach. Hinata pomagała rozkładać jedzenie na stole i co chwile zerkała na zegarek wyczekując swojego chłopaka. Cała ta grupka jakoś zbliżyła się do siebie po wyjeździe młodszego brata Itachiego, i do tej pory jakoś tak zostało że trzymają się razem.

-Ma- usłyszała cichutki głos. Spojrzała w stronę swojej córki , która trzymała Tayu za włosy ale cały czas wzrok miała skierowany w jej stronę. Mimo że Lili nie była nieplanowana to i tak nie zmieniła by teraz nic.

-Głodna jesteś co? Zaraz przyniosę twoją kolację a potem pobawisz się jeszcze trochę i do spania-po tych słowach znów udała się do kuchni by przyrządzić jakąś małą kanapkę dla córki. Miałą już dwa lata więc spokojnie mogła dawać jej tego typu jedzenie. Gdy tylko wróciła do pokoju podała starszym kobietą jedzenie, a one zaczęły karmić mała dziewczynkę, miała przynajmniej wtedy trochę spokoju i mogła zająć się sobą, o kobiety bardzo lubiły mała Lili.

-Jestem- usłyszeli dobrze znany im głos z przedpokoju. Po chwili jak się spodziewali w pokoju stanęła śliczna różowowłosa kobieta z jakimiś siatami w ręce.-Gdzie moja księżniczka?- to było jej podstawo pytanie gdy przychodziła do tego mieszkania.

-JE kolacje, jak zje to ją porozpieszczasz- odpowiedziała jej siostra, zabierając od niej bagaże i przytulając ją .

-dobra dobra- odparła i zasiadł tuż obok brata nalewając sobie herbaty i zabierając jedną kanapkę zestołu.

-Jak nowe stanowisko? I oczywiście nowy szef- zapytał Uchiha z uśmieszkiem na twarzy. Nie chciał na razie jej wspominać o tym że jego młodszy braciszek wrócił do domu i wypytywało nią i o jej pracę.

-Stanowisko jak stanowisko, a szef bardzo miły i uprzejmy, jest nawet w waszym wieku, więc dość dobrze się dogadujemy.- odparła

-O czyli mamy nowego kandydata na chłopaka co?-zapytał nonszalancko karooki . Sakura tylko uśmiechnęła się pokazując mu język. Gadali tak jeszcze chwilę , dopóki nie usłyszeli otwieranych drzwi a po chwili w pokoju znalazł się uradowany blondyn.

-Nie uwierzycie kto jest moim szefem, Sakurcia spójrz- po tych słowach dziewczyna nie wiedząc okogo chodzić wyczekiwała osoby , która miała zaraz pojawić się koło Uzumakiego. Itachi wiedząc o kogo chodzi chciał zabrać Haruno na chwilę na balkon, ale ona była ciekawa o kogo chodzi- Wrócił- powiedział uradowany niebieskooki a każdy widząc ta osobę w drzwiach zaniemówił. Sakura filiżankę którą trzymała w dłoniach momentalnie wypuściła . Porcelana echem odbiła się na podłodze roztrzaskując na kilkanaście części. Nie sądziła że go jeszcze spotka. Klatka piersiowa nagle ją ukuła a jej spojrzenie zaczęła lustrować ciało chłopaka. Zmienił się, cholernie się zmienił.

2 seria. 26. Tak, wróciłem do domu

Noc znów opuściławszystkich, a słońce zaczęło pojawiać się na swoim miejscu. Niektórym niebardzo się to podobało, gdyż musieli przerwać swój sen i wstawać by uporać sięz trudem dnia codziennego. Dziś był pierwszy dzień lata, jak i koniec nauki wszkole. Uczniowie byli wniebowzięci tą wiadomością, gdyż w końcu mogli odpocząćpo 10 miesiącach nauki. Tłum młodzieży w szkolnych mundurkach chadzał pomieście, gdzie się nie spojrzało można było ujrzeć wakacyjne mundurki. Był toostatni dzień kiedy dziewczyny wyznawały miłość chłopakom by móc z kim dzielićwakacyjne dni. W pewnym mieszkaniu, pewien chłopak, a raczej mężczyzna właśniebudził się ze snu. Przetarł delikatnie swoje oczy i usiadł na łóżkuprzeciągając się. Znów się nie wyspał, pobalował wczoraj i skończyło się na tymże przyszedł w stanie nietrzeźwości do domu i znów miał ten sen. Przeczesałjedna ręką włosy po czym spojrzał na zegarek. Zwlókł się niedbale z łóżka ipodszedł do wielkiej szafy z której wyciągnął jakiś czarny T-shirt i krótkiespodenki. Zabrał po drodze tez czystą bieliznę i ruszył w stronę łazienki.Nigdzie mu się nie śpieszyło więc nalał wodę do wanny, po czym ściągnąłbokserki by po chwili zanurzyć się w ciepłej cieczy. Oparł się wygodnie ispojrzał w sufit. Znów ten sam sen. Jej perlisty śmiech, jedwabne różowe włosyi te szmaragdowe oczy. Znów to wszystko widział tak dokładnie. Mógł ją dotknąć,jej delikatna skóra , znów mógł poczuć jej miękkość. Westchnął cicho po czymzanurzył się na chwilę by zamoczyć włosy. Leżał jeszcze tak chwilę po czymzaczął się dokładnie myć. Wyszedł z wanny i zaczął wycierać delikatnie swojeciało puchowym ręcznikiem. Gdy wytarł się dokładnie, zaczął powoli zakładać nasiebie ubrania. Ubrany odświeżony i załatwiony wyszedł z łazienki, a po chwilize swojego pokoju. Gdy tylko zszedł po schodach na dół zobaczył swojego wuja wsalonie , gdzie jadł śniadanie popijając co chwilę kawę i czytając prasę bywiedzieć co się wydarzyło na świecie. Nie zwrócił za bardzo na niego uwagi,tylko od razu wszedł do kuchni gdzie przy kuchence stała kobieta w średnimwieku. Była szczupła , a jej długie czarne włosy sięgały do pasa. W momenciekiedy wszedł do kuchni jej błękitne oczy spojrzały na osobę, która weszła. Gdytylko zauważyła kto wszedł od razu uśmiechnęła się słodko po czym podała muśniadanie. Wiedział że tak kobieta sypia z jego wujkiem, inaczej nie trzymał byjej tu tak długo i nie żyła by w takich luksusach. Widział też jak patrzy naniego, za każdym razem gdy Madary nie było w domu, ona próbowała go uwieść.

-Dzień dobrymłodzieńcze- usłyszał po chwili za sobą, a Miley od razu odsunęła się od niegoi powróciła do swoich czynności. Odwrócił się szybko w stronę wejścia do kuchni, gdzie stał jego opiekun z pustą filiżanką.

-Dobry- po tychsłowach odwrócił się znów w stronę swojego śniadania, które po chwili zacząłkonsumować.

-Dziś jest spotkaniez rodziną Johnson o godzinie 16, wiec chciałbym abyś był.- odparł i przysiadłsię do niego wyczekując jakiejkolwiek odpowiedzi z jego strony. Spojrzał wczerwone oczy swojego wuja po czym znów spojrzał na zegarek. Był zdziwiony że wogóle zamienił z nim dziś jakiekolwiek słowo. Od czasu kiedy tu z nimprzyjechał mówili sobie tylko dzień dobry i dobranoc. Bardzo rzadko sięzdarzało żeby go gdzieś zabierał, no chyba że na bankiety na których miałpoznawać córki jakiś prezesów.

-Postaram się- odparłgdy już przełknął to co miał w buzi.

-Nie że postaraszsię, tylko masz być, pan Johnosn ma bardzo ładną i mądrą córkę- odparł jużbardziej srogo Madara,

-Wolałbym żeby mojąprzyszłą żoną była Japonka, jak ja- odpowiedział nawet na niego nie patrząc,był już dorosły i denerwowało go to że chciał cały czas zeswatać go z jakąśbogatą i rozpieszczoną dziewczyną. Skończył już naukę, więc mógł wrócić doJaponii, ale wujek cały czas odkładał jego wyjazd na później bo miał ciągle doniego jakieś sprawy.

-Mógłbyś chociażspróbować, jest pół amerykanką, pół japonką. Pamiętaj że staram się zrobićwszystko , abyś miał pewną przyszłość. Nie przeszkadzaj mi w tym.

-Robiłem to cochciałeś przez cztery lata. Chce w końcu znów poczuć się wolny i wyszaleć się-odparł stanowczo. Pragnął znów wyjść z Naruto na ramen, iść do kina z nim iKibą. Brakowało mu tego bardzo. Chciał znów zobaczyć Sakurę, wyjaśnić jejwszystko.

-A więc zgoda, maszpół roku na wyszumienie się, jeśli dojdziesz do czegoś sam to zostawię cię wspokoju, jeśli nie to wracasz i poznasz jakąś wspaniałą dziewczynę a potemrazem z nią zajmiesz się firmą i kolejnym spadkobiercami. A na początekzostaniesz szefem małej firmy w Japonii, jeśli rozwiniesz ją na większą skalęzostanie twoja, jeśli przez pół roku zbankrutuje wracasz pamiętaj- zakończył swójmonolog, po czym wstał i zaczął odchodzić. Nie spodziewał się że siostrzeniecmu odpowie i nawet nie czekał na to. Sasuke skończył jeść po czym znów udał siędo swojego pokoju. Gdy tylko tam się znalazł mimowolnie na jego twarzy pojawiłsię uśmiech zwycięstwa. znów wraca.

Siedział już w swoimbiurze i wypełniał jakieś papiery dotyczące sprzedaży domów na jakiej biednejdzielnicy. Nie zamierzał dawać siostrzeńcowi wolnej ręki. Chce żeby nauczył sięodpowiedzialności, ale chciał mieć też go w garści. Westchnął po raz kolejny iwrócił do obliczania cen mieszkań, tak aby wyszło to na jego korzyść. Chciał tojak najszybciej skończyć, aby zawiadomić Zetsu że zajmie się jego pracą terazSasuke, więc będzie mógł wrócić do niego i pomóc mu znaleźć jakiegoś dobregoczłonka, który zajmie się jego inną firmą.

Biegła ile sił wnogach, nie mogła uwierzyć w to że zaraz spóźni się na tak ważne wydarzenie.Przeklinała w myślach swojego pracodawcę że zachciało mu się flirtu akuratdziś. Musiała jeszcze wstąpić na uczelnie by oddać pracę , której termin byłostateczny dzisiaj. Gdy tylko wróciła do domu, szybko wzięła prysznic po czymzałożyła wcześniej uprasowaną sukienkę, nałożyła lekki makijaż i prawiezabijając się na schodach szybko założyła baleriny. W tym momencie była poraprzemówień , gdzie każdy mógł dodać coś od siebie dla przyszłej pary młodej.Widziała już restaurację , w której odbywały się zaręczyny jej brata.Uśmiechnęła się na widok stojącego szatyna przed drzwiami uśmiechającego się wjej stronę.

-Dość długo kazałaśna siebie czekać- powiedział całując ją delikatnie w policzek. Odwzajemniłauśmiech po czym zdyszana odpowiedziała.

- Bo wtedy kiedy jachciała ulotnić się z pracy wcześniej , to oni musieli zrobić zebranie żeprzyjeżdża szef, a nasz główny sekretarz wraca do stanów- odpowiedziała po czymzaczęła powoli wchodzić na salę gdzie odbywało się przyjęcie. Gdy tylko dostałasię do środka, zaczęła zachwycać się wnętrzem, które ją oczarowało. Sala byłaogromna, ściany były koloru żółtego, a na suficie były wielkie kryształoweżyrandole.

-Więc co się stało żejesteś taka poddenerwowana co malutka?- zapytał z lekkim uśmieszkiem na twarzy.Uwielbiał drażnić jej małą osóbkę.

-Eh daj spokójurwanie głowy, pokłóciłam się z Yagurą, a do tego zostałam mianowaną głównąsekretarką w mojej firmie, ale to nie koniec, bo do końca wakacji muszę napisaćpracę na dwieście stron dla pani Kohiko inaczej mój ostatni rok studiówzakończy się tak że nie zdam. A tobie jak układa się Tayuyą?- zakończyła, poczym szybko zmieniła temat, miała już dość na razie swojego życia. Chciał sięteraz trochę wyszaleć i zabawić, a opowiadając o swoich problemach nie będziemogła się bawić.

-Tayu czeka na nasjuż w środku, zajęta jest rozmową z Deidarą, który naprawdę sobie wziął do sercetwoje słowa i zmienił się- na wspomnienie owego wydarzenia, gdzie blondynzaczepiał na przyjęciu zaręczynowym Itachiego każdą dziewczynę i w końcu dostałw twarz od zielonookiej za to co robi, przestał w końcu zachowywać się jakmałolat i próbował sobie znaleźć dziewczynę, z która będzie mógł zostać i być znią.

-Chociaż wam sięudało- nie chciała teraz zamulać, ale przypomniał jej się młodszy bratItachiego. Zdziwiła się, gdy nawet nie raczył zjawić się z Japonii na zaręczynybrata, ale dzięki temu nie musiała oglądać jego buźki.

-Saku-chan- usłyszałaza sobą słodki głosik. Odwróciła się z wielkim uśmiechem na twarzy i w tymsamym momencie w jej ramiona wleciała niebiesko włosa dziewczyn z wielkimuśmiechem

-Fuu tak się cieszę-powiedziała wtulając się także w dziewczynę. Gdy tylko się poznały od razu siępolubiły.

-Pani spóźnialska siępojawiła dattebayo- odwróciła się za siebie wypuszczając brązowooką z ramion ispoglądając na blondyna, który opycha się jakimś niezdrowym żarciem ,a obokniego granat włosa, która patrzyła na nią z tym swoim niewinnym uśmieszkiem.

-Więc są wszyscy,czas bawić się do rana- krzyknął nagle Itachi i szybkim krokiem porwał swojąróżowo włosa koleżankę do tańca.

Jechał już dośćdłuższą chwilę z lotniska, wylądował jakieś 30 minut temu. Pierwsze co zrobiłgdy wysiadł to włączył telefon i zadzwonił do matki, która jako jedynaodsiedziała go w Ameryce. Odebrała , ale była jeszcze w pracy, wiec nie mogłago odebrać. Ojciec też miał jakieś ważne spotkanie, ale nawet nie liczył na toże on go odbierze bo przecież zawsze miał mało czasu dla nich. Pracował dużożeby żyło im się dobrze i w dostatku. Miał zadzwonić do Itachiego, ale przekląłw myślach gdy tylko sobie przypomniał jak się pokłócili, gdy zapraszał go naswoje zaręczyny a on nie miał czasu bo musiał się uczyć. Westchnął ciężkoodrywając swój wzrok od szyby za którą był piękny krajobraz jego rodzinnegomiasta i spojrzał przez przednią szybę uśmiechając się delikatnie. Stał właśniepod swoim domem a koło niego stała czarnowłosa kobieta, która targała jakieściężkie zakupy. Szybko zapłacił kierowcy , wyciągnął swoje bagaże z bagażnika iwolnym krokiem podszedł do kobiety zabierając jej zakupy.

-Nie powinnaś dźwigaćsama tak ciężkich rzeczy- powiedział jak gdyby od nie chcenia. Mikotomomentalnie się odwróciła i przytuliła syna.

-Sasuke- krzyknęła izaczęła go całować po policzkach- urosłeś jeszcze bardziej- i znów ten jejmatczyny piękny uśmiech.

-Tak, wróciłem dodomu- po tych słowach ruszył wraz z matką do domu. Tak bardzo tęsknił za tymmiejscem, za ludźmi. Chciał jak najszybciej przywitać się z każdym.