2 seria. 42. Nie żyje

Wczorajszej nocy dużo rozmyślał nad swoim życiem, popełnił w nim nie jeden błąd, ale teraz postanowił się poprawić. Musiał w końcu zacząć żyć własnym życiem. Był w odpowiednim wieku by założyć rodzinę. Miał swoją firmę, nawet jeśli by ja stracił to jest pewny że rodzina nigdy y go nie zostawił na lodzie. Ma wspaniałego przyjaciela który mimo wszystko zawsze mu pomoże. Brat miał racje, musiał się spieszyć i pozbyć Miki ze swojego życia, zastanawiał się też skąd wuj w ogóle tą dziewczynę wytrzasnął, ale nie miał zamiaru jakoś poświęcać jej zbyt dużej uwagi w swoim życiu, gdyż i tak chciał się jej pozbyć. Westchnął wchodząc do biura i witając się z recepcjonistką, która uśmiechnęła się do niego promiennie. Odwzajemnił jej uśmiech i ruszył w stronę widny. Gdy znalazł się na piętrze gdzie znajduje się jego biura, gestem ręki zawołał Naruto po czym zniknął za drzwiami gabinetu, a po chwili pojawił się Naruto szczerząc się od ucha do ucha.

-Co jest?- zapytał rozgaszczając się w fotelu gościa

-Mogę wiedzieć po jakiego grzyba dzwoniłeś do mnie wczoraj o 2 w nocy?- zapytał zdenerwowany Sasuke zrzucając z siebie marynarkę i rzucając ja na biurka.

-Przecież ci wytłumaczyłem- odparł chłopak spokojnie.

-Byłeś tak pijany że nie rozumiałem ani słowa.- na te słowa blondyn lekko się zaśmiał i podrapał w głowę.

-No bo widzisz wczoraj piłem z teściem- tym razem to Uchiha wyglądał na lekko zszokowanego.

-Teściem?- zapytał.

-No tak, wiesz wczoraj byłem u niej i poprosiłem go o rękę Hinatki i się zgodził kumasz? Jestem zaręczony- krzyknął wstając i szczerząc się do przyjaciela. Sasuke patrzył na niego delikatnie mówiąc w szoku. Nie spodziewał się po Naruto tak szybkiego kroku w stronę małżeństwa.

-Gratuluje- po chwili milczenia w końcu się odezwał i uśmiechnął w stronę kumpla- I dlatego wczoraj dzwoniłeś? Żeby się pochwalić?- zaśmiał się delikatnie, lecz Uzumaki na chwilę spoważniał i znów usiadł na krześle.

-Nie tylko, chciałem ci powiedzieć że odchodzę…. Wiesz tatko w końcu stwierdził że dorosłem i przejmę jego biznes- odparł trochę smętnie. Poczuł jednak klepnięcie w głowę i spojrzał na Sasuke który stał nad nim i się uśmiechał.

-A więc gratuluje ci jeszcze bardziej, powinieneś się cieszyć- odparł chłopak naprawdę szczęśliwy ze Naruto się powodzi.

-Ale nie będziemy pracować już razem- jęknął blondyn zasmucony. Młody prezes jednak się znów zaśmiał i uderzył kolegę w głowę.

-Nie żartuj sobie, wiesz skoro ja jestem prezesem i ty nim będziesz to możemy stworzyć razem spółkę jakaś- po tych słowach Uzumaki podniósł się i także uśmiechnął. Przybili sobie piątkę, a blondyn znów zaczął nawijać jak najęty o tym że zaręczył się.

Od wczoraj miała wolne, chciała spędzić ten czas w jakiś specjalny sposób, a jedyne co robiła to siedziała na kanapie gapiąc się w wyłączony telewizor. Od wyjścia Ojczyma nie zrobiła nic pożytecznego. Oprócz tego że poszła spać i wypiła kawę rano to nawet nic nie zjadła, nie była głodna, a jego słowa ciągle gdzieś poniewierały jej się po głowię. Westchnęła ciężko i opatuliła się bardziej kocem. Jej telefon komórkowy leżał na stole obok. Bateria była wyciągnięta ze środka więc nikt nie mógł się do niej dodzwonić. Nie chciała nawet z nikim rozmawiać. Kilka razy Hinata od rana wydzwaniała na jej domowy, ale za każdym razem odpowiadała jej sekretarka. Chciała z nią porozmawiać, ale ona nie miała zamiaru się ruszać z kanapy. Chciała spędzić na niej cały dzień. Nie miała co ze sobą zrobić, gdzie się podziać.

- Tu Haruno, jeśli to coś ważnego zostaw wiadomość- znów usłyszała swój szczęśliwy głos w sekretarce.

-Siorka co jest? Słyszałem że nikt się nie może do ciebie dodzwonić, odbierz wiem że siedzisz w domu- po tych słowach Sasori się rozłączył i w domu znów nastała błoga cisza. Niestety nie było dane się jej nią cieszyć. Znów ktoś dzwonił a ona niechętnie podniosła się z kanapy.

- Tu Haruno, jeśli to coś ważnego zostaw wiadomość

-Sakura odbierz t5en cholerny tel….

-Czego?- zapytała oschle biorąc słuchawkę.

-Nareszcie, Hinata i Naruto próbują się do ciebie dodzwonić od rana, nie mo….

-Nie ma mnie dla nikogo, przestań udawać…- po tych słowach się rozłączyła i wyciągnęła wtyczkę z gniazdka po czym zaczęła kierować się po schodach na górę do swojego pokoju. Jednak przed drzwiami jakby coś w niej pękło i obróciła się na pięcie i ruszyła w kierunku tak dobrze jej za dziecka znanym. Nie wchodziła tam nigdy, zawsze mijała ten pokój, nikt tam nigdy nie mieszkał oprócz niego. Czasami tylko ścierała kurz by nie zalągł się za bardzo. Tym razem stanęła przed drzwiami pokoju gdzie sypiał jej ojciec gdy żył. Nawet Sasori tu nigdy nie zaglądał, nigdy nikomu nie pozwolił tu wchodzić. Przełkneła śłinę i delikatnie nacisnęła klamkę, drzwi się uchyliły. W pokoju panowała jedna wielka ciemność, rolety były zasłonięte, ale nawet ich odsłonięcie nie dało by żadnego efektu, gdyż na polu i tak zaczęło się już ściemniać. Zapaliła światło i rozejrzała się po pokoju. W samym środku stało wielkie łoże małżeńskie które niegdyś dzielił z jej matką, a potem sam. Łoże gdzie spędzał każdą swoją noc. Na lewo było  okno a obok niego kredens ze zdjęciami. Zdjęciami jej i Sachiko jak były malutkie. Ich uśmiechnięta matka, Sasori z grymasem na twarzy. Na ten widok na jej twarzy pojawił się delikatny uśmiech.  Z prawej strony zaś stała toaletka nie ruszona od lat. Należała do jej matki, a nawet wtedy gdy go opuściła to on jej nie ruszył. Kochał ich matkę ponad życie, a ona nawet nie wiedziała dlaczego się rozwiedli. Koło toaletki zaraz znajdowały się drzwi do łazienki. A dalej była szafa wbudowana w ścianę. Zrobiła krok przed siebie i stanęła przed szafą. Otworzyła ją na oścież i delikatnie dłonią przejechała po koszulach które tam wisiały. Wyciągnęła jedną niebieską flanelową koszulę i przytuliła ją. Mimo upływu lat ciągle miała jego zapach zmieszany delikatnie z kurzem. Dalej trzymając ją w dłoni przejechała znów po koszulach i znalazła dwie sukienki. Jedną miętową krotką , zwykła prostą, a mimo to śliczną, druga była czerwona długa, bez ramiączek, z kokardą na jednej z piersi i długim rozcięciem na udzie. Musiały należeć do jej matki ale on nie potrafił ich wyrzucić. Poczuła jak w jej oczach zbierają się łzy. Odsunęła się od szafy na kilka kroków i odwróciła wtulona w koszulę. Rzuciła się na łóżko opatulając się koszulą ojca . Zamknęła na chwilę oczy po czym przewróciła się na plecy i otworzyła je. Miała ochotę płakać, a on zaraz by przybiegł jak zawsze. Jak była malutka to zawsze gdy się uderzyła w coś albo spadła ze schodów, zawsze był, zawsze ją ochraniał, a teraz musiała jakoś radzić sobie sama. Przetarła delikatnie oczy i znów spojrzała w sufit. Po chwili znów przetarła oczy i zmarszczyła brwi. Cos było nie tak. Podniosła się do pozycji siedzącej i przyjrzała się uważniej. Jednak jej się nie zdawało. Na suficie jedna z kafelek różniła się od innych. Jednak mimo to że wstała to i tak nie dosięgała. Na kafelce znajdowała się jakby mała czarna plamka. Szybko zeskoczyła z łóżka położyła koszulę ojca na krześle i wyszła z pokoju. Ruszyła w kierunku schodów. Szybkim krokiem je przemierzyła i po chwili znalazła się w wejściu wewnętrznym do garażu. Szybko się w nim znalazła i zaczęła rozglądać. Teraz to przydałaby jej się chociaż na chwilę męska pomoc, ale nie miała zamiaru nikogo o nic prosić. Znalazła to czego szukała, ale na jej twarzy pojawił się grymas niezadowolenia. Szybko wybiegła z garażu i po chwili wróciła z krzesłem , które postawił zaraz przy jednej z pólek z narzędziami. Stajać na nim ostrożnie zaczęła ściągać drabinę , którą ktoś zostawił na samej górze jednej z półek. Przeklęła na samą siebie za to że nie zjadła dziś nic bo zakręciło się jej w głowię. Powoli i ostrożnie ściągnęła drabinę po czym zaczęła się z nią kierować w stronę schodów. Drabina nie należała do najlżejszych, a więc wyniesienie jej po schodkach garażu było ciężkie, a co dopiero wynieść ją na piętro w domu. Przed schodami westchnęła ciężko, po czym zabrała się do roboty, niestety w połowie drogi brakło jej sił i drabina po prostu wyślizgnęła jej się z rąk i spadła na sam dół. Dziewczyna westchnęła i usiadła na schodach podpierając twarz w dłoniach.

-Tylko nie to- szepnęła do siebie, po czym zrezygnowana znów ruszyła w dół schodów by znów męczyć się z drabiną.

Był naprawdę wkurzony na siostrę, dość że ostatnio w ogóle nie daje oznak życia, to jeszcze teraz p[postanowiła obrazić się na cały świat i tak po prostu wyłączyć telefon stacjonarny i komórkowy. Poszedł do niej sprawdzić co z nią, ale mimo tego że dobijał się do jej drzwi

To nie dało żadnego efektu.. Nie raczyła nawet podejść do drzwi, a on sam ie mógł wejść, gdyż wyprowadzając się z domu oddał jej klucze mówiąc że  od teraz to jest tylko jej dom skoro i on i Sachi się wyprowadzili. Westchnął kolejny raz dzisiejszego dnia i uderzył głową w kierownice. Stał właśnie pod domem swojego przyjaciela i widział jak pod dom podjeżdża czarne BMW. Uśmiechnął się delikatnie i także opuścił samochód.

-Nie widziałeś się czasem z moją siostra?- zapytał od razu gdy tylko wysiadł z samochodu. Chłopak spojrzał na niego zdziwiony.

-Jak wiesz nie spotykamy się – odparł i schylił się jeszcze po walizeczkę z dokumentami i zatrzasnął drzwi od samochodu.

-Wiem, ale myślałem że spędzacie „czas” razem skoro nie otwiera i nie odbiera- dał nacisk na słowo czas, domyślając się co jego młodsza siostrzyczka mogłaby z nim robić, kiedyś miał ochotę zabić go za to, ale przecież Sakura nie była już małą dziewczynką niewiedzącą co to sex.

-Jak to nie odbiera?- zainteresował się Sasuke opierając o samochód.

-Zachowywała się jakby coś ją ugryzło po czym odłączyła się od świata najzwyczajniej na świecie odłączając telefony- po tych słowach Sasuke chciał coś jeszcze dodać, ale zauważył starszego brata wychodzącego z domu, więc pożegnali się z Sasorim po czym ruszył w stronę domu. Gdy tylko się w nim znalazł przywitał się z rodzicami i szybko udał się do swojego pokoju. Wybrał numer do różowowłosej , ale tak samo jak na domowy na komórce odpowiedziało mu że numer jest poza zasięgiem sieci. Zdziwił się tym, chciał do niej pojechać i zobaczyć co jest, ale czy powinien, czy może tak po prostu do niej wparować? Dość długo bił się z myślami, jednak zrezygnował, jeśli dziewczyna naprawdę nie ma ochoty z nikim rozmawiać to może  faktycznie chciała sobie coś przemyśleć, mieć czas tylko dla siebie.

Kiedy w końcu udało jej się wytaszczyć drabinę na piętro odetchnęła z ulga i oparła się o ścianę zjeżdżając plecami w dół. Kiedy siedziała na podłodze zdała sobie sprawę że od jakiegoś czasu ktoś dobija się o jej frontowe drzwi usilnie nawołując jej imię. Skrzywiła się trochę słysząc ten głos, ale postanowiła to totalnie olać. Jednak osoba stojąca przed jej domem nie dawała za wygraną i dobijała się coraz głośniej. Dziewczyna zrezygnowała i po raz kolejny ruszyła w stronę parteru. Gdy tylko znalazła się przy drzwiach, spojrzała w judasza po czym krzyknęła

-Czego tu?- wiedziała że jej głos brzmiał bardzo oschle ale o to jej przecież chodziło.

-Sakura, całe szczęście, to ja, otwórz proszę- słychać było ulgę? Nie mogła zrozumieć jak on potrafi tak dobrze kłamać.

-Przestań i odejdź i nigdy nie wracaj- znów krzyknęła i miała zamiar odejść od drzwi.

-Co takiego zrobiłem, otwórz- zdenerwowała się. Otworzyła zamek, ale ciągle łańcuszek był zaczepiony wiec drzwi mogły się tylko uchylić.

-Co zrobiłeś?- prychnęła i spojrzała na niego złowrogo- twój ojciec tu był wczoraj, powiedział mi wszystko więc możesz do niej wrócić- widziała szok wymalowany na jego twarzy. Cofnął się o krok, przełknął ślinę i delikatnie uśmiechnął przeczesując włosy. Nie  zbliżył się już do drzwi , ale dalej świdrował kawałek dziewczyny wzrokiem.

-Wiec już wiesz, a skoro wiesz to bądź łaskawa oddać to i zostawimy cię w spokoju- powiedział po czym zrobił krok do przodu – a wtedy już nas więcej nie zobaczysz- wkurzyła się zatrzasnęła drzwi i zamknęła je na zamek

-Nie mam pojęcia o co wam chodzi!- krzyknęła zdenerwowana po czym ruszyła z powrotem do tego co jej przerwano. Gdy tylko znalazła się na piętrze chwyciła mocno za drabinę i zaczęła ją ciągnąc w stronę sypialni ojca. Tam postawiła ją przy drzwiach po czym wzięła się za przesuwanie wielkiego małżeńskiego łoża. Łóżko jak wyglądało tak samo było ciężkie, przesuwała je chyba dobre 10 minut, a gdy skończyła musiała iść po wodę zmęczona fizyczną pracą. Wróciła do pokoju z butelka wody i odstawiła ją na komodę po wypiciu kilku sporych łyków. Ustawiła drabinę na środku pokoju gdzie stało wcześniej łóżko po czym chwiejnie i powoli zaczęła piąć się w górę. Gdy tylko znalazła się przy suficie, zauważyła że ta kropka to nic innego jak zamek na bardzo mały kluczyk. Przejechała po nim delikatnie dłonią. Szybko zeszła z drabiny i otworzyła komodę ojca , przeczesała ją całą ale kluczyka nie znalazła. Potem zabrała się za toaletkę matki, ale także nigdzie klucza nie było. Przez kilka godzin biegała po domu i wyrzucała wszystko z szafek w poszukiwaniu drobnego klucza, ale jak się spodziewała niczego nie mogła znaleźć. Z westchnieniem usiadła na podłodze koło drabiny. Nie miała żadnych pomysłów a była coraz bardziej ciekawa co jej ojciec skrywał, co takiego zrobił że teraz oni próbują cos od niej wyciągnąć i pytanie tylko dlaczego od niej, a nie od jej rodzeństwa. Zamknęła oczy i zaczęła przypominać sobie jego twarz. Wiecznie zmęczoną , ale uśmiechniętą. Jego krótko ścięte czerwone włosy, zmarszczki koło szarych oczu.

~Sakuro pamiętaj że nie ważne co się stanie, musisz trwać przy swoim, musisz być dzielna~ zawsze przed snem wypowiadał jej te słowa, to zawsze on tulił ją do snu. Matka nigdy do niej nie przyszła, jakby była jakimś wyrzutkiem. Kochała Sachi i Sasoriego, ale jej unikała. Krzyczała, a gdy skończyły po 4 lata wyprowadziła się wraz z Saschiko, a ojciec z nieznanych jej powodów wysłał ją do niej pól roku później. Myślała wtedy że także ją znienawidził, ale im była starsza tym była bardziej pewna że ojciec miał ku temu jakiś powód. Tylko Sasori mógł zostać wtedy z ojcem, a gdy ona skończyła 10 lat jego już na tym świecie nie było, ale bart nie powrócił do nich tylko dalej mieszkał w domu, gdzie można było wyczuć rodzinne ciepło.

~Sakuro, największe tajemnice chowamy i skrywamy na dnie naszego serca, ale czasami przychodzi taki moment że nie wytrzymujemy i musimy komuś się zwierzyć, ale nie ludziom, po co mamy wątpić  w nich jeszcze bardziej i wyjawiać im nasze sekrety i tajemnice. Musisz być silna i trwać we wszystkim sama, dlatego jeśli będzie ci źle to po prostu to proszę- zza pleców wyciągnął pamiętniczek a w drugiej dłoni trzymał mały kluczyk- swoje smutki i żale lepiej wylać na papier niż komuś je powierzać. A jeśli kiedyś zwątpisz jeśli kiedyś nie będziesz wiedziała co robić to pamiętaj że ten klucz jest także kluczem do mego serca~ Od tamtej pory zapisywała w nim wszystkie soje smutki i żale do kiedy tu nie wróciła, miała go zawsze przy sobie, zawsze…. Nagle otworzyła oczy i przełknęła głośno ślinę. No tak odpowiedź miała tuż przed nosem ~ klucz do mojego serca~ oczywiście, skoro to był klucz do jej wszystkich smutków, żali  i sekretów, a to był klucz także do jego serca, to oznacza że tym kluczem mogła otworzyć i jego sekrety. Wbiegła do siebie do pokoju i otworzyła ścianę na oścież. Wygrzebała z niej stare pudełko, gzie trzymała najważniejsze rzeczy. Wyciągnęła z niego stary pamiętnik a potem urwała kluczyk który zawsze był koło niego zawieszony. Wybiegła ze swojego pokoju i od razu wspięła się na drabinę. Chwilą zawahania po czym wsadził klucz do dziurki i przekręciła zamek. Pasował, pasował idealnie. Popchnęła kalpę do góry, a ona z głośnym hukiem uderzyła o ziemię. Wyszła jeszcze o trzy szczeble wyżej i teraz mogła swobodnie wejść na strych, który się okazało jednak miała w domu. Było ciemno niczym w grobie, ale wstając uderzyła się o coś co okazało się lampką i w dodatku działającą. Włączyła ją i od razu zrobiło się wszędzie jaśniej. Skrzywiła się na widok pajęczyn, ale jej uwagę przyciągnęły raczej pudła które się tam znajdowały. Wolnym krokiem podeszła do pierwszego pudła na którym zobaczyła stary wycinek z gazety. Przetarła go lekko z kurzu , na pierwszy planie wycinka było zdjęcie jej ojca, tak młodego i strasznie smutnego, aż ją coś chwyciło za serce. Trochę niżej był widoczny artykuł który od razu zaczęła czytać.

„Tragedia rodzinna, dnia 25 lutego około południa zdarzył się wypadek. Ojciec wraz z córką wracali do domu, gdy nagle wjechał w nich pojazd z niesamowitą prędkością. Sprawca tego zamieszania uciekł z miejsca wypadku zostawiając ciężko rannych na pastwę losu. Ren Haruno bo tak miał na imię poszkodowany w ostatnich chwilach przytomność zadzwonił po karetkę, która przez śnieżycę miała wielkie opóźnienia. Sprawca owego wydarzenia jest ciągle poszukiwany, ustalono że mógł być on w stanie nietrzeźwym. Od tygodnia pacjenci są na obserwacji i mimo że pan Haruno wyszedł z opresji praktycznie bez szwanku to rodzina pogrążyła się w żałobie”

Ostatnie zdania czytała jakby pół świadoma tego co tam w ogóle pisze. Jej oczy z każdym zdaniem coraz bardziej się rozszerzały

„ Mimo dużego wysiłku jakie wkładali lekarze , dziewczynki nie dało się uratować, zmarła dnia 28 lutego w szpitalu Senjiu, dziewczynka mimo wielu urazów nie była w stanie dalej walczyć o swoje życie”

Patrzyła na ten artykuł w wielkim szoku odwróciła go na drugą stronę gdzie było rodzinne zdjęcie wykonane tuż przed śmiercią dziewczynki. Jej ojciec stał wyprostowany i uśmiechnięty, jej matka stała obok niego z takim uśmiechem którego nigdy u niej nie widziała. Przed nimi stał siedmioletni Sasori trzymający się spódnicy matki, obok niego stałą uśmiechnięta czteroletnia dziewczynka z szarymi oczkami. Najmłodsza z nich roczna Saschiko trzymana przez ojca z wielkimi czerwonymi oczyma wpatrzona w fotografa. Czteroletnia dziewczynka była zaznaczona czerwonym markerem a pod spodem widniał napis.

Sakura Haruno

-Nie żyje- dokończyła różowowłosa pól szeptem a artykuł wypadł jej z ręki. W takim razie kim ona była? Dlaczego nie ma jej na rodzinnej fotografii? Przecież miała już wtedy roczek, więc dlaczego jej tam nie ma. Skoro prawdziwa Sakura nie żyję, więc kim ona jest?

2 seria. 41. Co takiego?

Po męczącym dniu w pracy w końcu mogła wrócić do domu i zająć się swoimi sprawami. Miała teraz trzy dni urlopu więc mogła uporządkować trochę swoje sprawy. Wracając d domu miała nadzieje zastać w nim Ryoheia, ale widocznie nie było jej to dane. Jak tak teraz dobrze pomyśli to widywała go tylko rankami i wieczorami, nigdzie przeważnie nie wychodzili. Mimo że dogadywali się bardzo dobrze jakoś nie wyobrażała sobie życia razem z nim, ale przecież nie może wiecznie myśleć o Sasuke.

-Myślałem że już nigdy nie wrócisz z tej pracy- usłyszał znajomy głos, a na jej twarzy od razu pojawił się grymas niezadowolenia. Ruszyła w stronę salonu i oparła się o framugę przyglądając jej „gościowi” siedzącemu na kanapie jej salonu.

-Co tu robisz?- zapytała sucho patrząc na niego zimnym spojrzeniem.

-To tak się witasz z „ojcem”- zapytał uśmiechając się do niej sarkastycznie. Prychnęła na to stwierdzenie.

-Czego chcesz? Najlepiej po prostu opuść mój dom- znów się odezwała i tym razem ruszyła w głąb salonu, ale nie zwróciła jakoś większej uwagi na gościa, tylko minęła go. Chciała się udać do pokoju, ale poczuła nagłe szarpniecie za ramię i chcąc nie chcąc siła została odwrócona w stronę swojego ojczyma. Spojrzała znów na niego gniewnym spojrzeniem. Dotknął delikatnie jej policzka i uśmiechnął się. Próbowała się wyrwać z jego uścisku, niestety był dużo silniejszy od niej.

-Co to za rumieńce? Czyżbyś właśnie przeżywała tak rozkoszne chwile z Ryoheiem. Jesteście na etapie seksu, ale nie pozwalasz mu tu mieszać?- prychnął w jej stronę, a ona nie bacząc na konsekwencje wymierzyła mu liścia , a w jej oczach można była ujrzeć istną furię. Mężczyźnie nie bardzo się to spodobało. Ścisnął jej dłoń mocniej a drugą ręką oddał jej. Poczuła piekący ból na policzku i łzy w oczach. Mimo wszystko nie pozwoliła im dać upustu.

-Możesz być smarkula kobiety którą poślubiłem, ale nigdy w życiu nie podnoś na mnie ręki bo to może się dla ciebie złe skończyć, uwierz mi wolałabyś nie mieć mnie za wroga.-Tym razem jego ton był poważny , a on sam przestał żartować. Rzadko kiedy widywała go w takim stanie i chcąc nie chcąc przestraszyła się.

-Dlaczego po prostu mnie nie zostawisz?- szepnęła, nie chciała pokazywać mu że siego boi że ją przeraża, ale nie potrafiła. Dlaczego akurat musiało ja spotykać to co najgorsze.

-Dlaczego pytasz? Bo jesteś pionkiem w mojej grze, musisz grać jak ci zagram i niestety ale ten plan wymaga twojej ofiary, przecież sama wiesz że nie jesteś nikomu potrzebna prawda?- te słowa zabolały , chciała uciec jak najdalej od niego, ale trzymał ja dalej, a w jego oczach było widać satysfakcje z zadawanego jej bólu- Nikt w całym twoim życiu cię nie chciał. Nic nie robisz tylko ranisz swoich bliskich, najlepiej będzie jak byś po prostu odeszła, nikt cię nie kocha

-Kłamiesz!- krzyknęła a z jej oczu poleciały łzy. Na ten widok na jego twarzy pojawił się jeszcze większy uśmiech.

-Twoja siostra? Pamięta o tobie tylko jak chce się pozbyć córki by móc spędzić czas z ukochanym, w ogóle nie ma dla ciebie czasu. Twój brat? Także ma swoją miłość którą pielęgnuje, kiedy ostatni raz się z nim widziałaś co? Kiedy ostatni raz on do ciebie zadzwonił odwiedził cię? Nie rozumiesz że jesteś im niepotrzebna? Młody Uchiha może mieć na pęczek takich kobiet jak ty, może mieć każda jaka mu się wymarzy, a teraz jest zaręczony wiec po co mu ty? Twoja matka? Gdyby cię kochała to chyba nie wierzysz że dała by ci odejść z domu i przymykała by oko na twoje cierpienia z dzieciństwa? Widziałaś jak kochała twoją siostrę, zawsze byłaś zazdrosna, zawsze chciałaś żeby zwróciła na ciebie uwagę jak na twoją siostrzyczkę, ale ty zawsze byłaś wyrzutkiem. Jedyną osobą która cię kochała był twój ojciec, ale on już nie żyje- zaśmiał się, a ona poczuła jak wszystkie siły ja opuszczają, jakby została właśnie spoliczkowana kilkanaście razy.

-Ryohei- szepnęła cicho, ale to także zostało skwitowane śmiechem

-Mój syn? Myślisz że mógłby cię pokochać? To w takim razie gdzie teraz jest? Dlaczego nie ma go przy tobie? Wiesz faceci też mają jakieś potrzeby. Jak myślisz gdzie jest? Pomyśl trochę?- kpił z niej, a ona nawet nie potrafiła na niego spojrzeć. Utkwiła wzrok w podłodze, a ten puścił jej rękę. Nie trzymana dłużej upadła na kolana i złapała się za bolący policzek, chociaż nie bolał jej tak bardzo jak słowa przed chwila wypowiedziane. Chciała żeby teraz ktoś ją przytulił.

-Dlaczego mi to robisz?- zapytała w końcu spoglądając na niego ze łzami w oczach. Kucnął koło niej io pogłaskał ja po policzku.

-Chcesz wiedzieć?- zapytał, ona tylko kiwnęła delikatnie głową przełykając głośno ślinę. Uśmiechnął się w jej stronę i szarpnął mocno za jej włosy.

-Ponieważ nienawidziłem twojego ojca, za wszystko co kiedyś zrobił, a że byłaś jego jedynym skarbem to proszę, mam nadzieję że patrzy na to co tu się dzieje i płacze że zostawił „TO” na twoich barkach- puścił ja prychnął i zaczął zmierzać w kierunku wyjścia. Za nim jednak opuścił jej dom spojrzał na nią ostatni raz –Jeśli dalej będziesz się pieprzyła z Uchihą to może to się dla ciebie źle skończyć, radziłbym ci teraz jak najszybciej zaręczyć się z moim synem i oddać na „TO”- po tych słowach usłyszała tylko trzask zamykanych drzwi. Patrzyła przez chwilę w przestrzeń. Przeczołgała się na kolanach do kanapy i opierając się o nią plecami przytuliła swoje kolana i ukryła w nich głowę. Chciała z kimś też pogadać, ale do kogo miało zadzwonić? Kiedy jej ojczym miał rację. Ostatnio czuła się jakaś wyobcowana przez wszystkich. Chciała zadzwonić to Itachiego, ale nie mogła, nie chciała ranić jego uczuć, nie chciała go wykorzystać przez to. Czuła się podle, nie wiedziała o co mu chodziło, co miała im oddać, nie miała pojęcia o czym myślał że ojciec jej zostawił. A kolejna myśl którą jej zaprzątała głowę to Ryohei, który przy niej tak dobrze maskował że jej na niej zależy a dziś jego ojciec sam przyznał się do tego ze sypia z kimś innym. Cieszyła się jednak że nie poszła z nim do łóżka. To był jedyny plus w całej jej historii.

Cieszył się że udało mu się dziś wyjść z pracy nie natykając się na Mike, przynajmniej nie musiał szukać wymówki by nie zaprosić jej do swojego domu i zapoznawać ja oficjalnie z rodzicami. Gdy tylko przekroczył próg swojego domu poluzował krawat na swojej szyi i wszedł do salonu, gdzie zastała swojego starszego brata rozłożonego na sofie i przerzucającego kanały w telewizji.

-Witaj w domu- usłyszał jakby od niechcenia.

-Wróciłem- szepnął także cicho i ściągając buty wszedł głębiej.

-Nie ma rodziców?- zapytał rzucając marynarkę na krzesło.

-Poszli na kolacje z Madarą- brat dopiero teraz zaszczycił Sasuke swoim spojrzeniem i uśmiechnął się delikatnie- czyżby Mika cię dorwała w gabinecie?- zapytał z uśmieszkiem. Młodszy nie wiedząc za bardzo o co chodzi spojrzał na niego pytającą, a potem spojrzał na swoją pomiętą koszule i prychnął. Nie miał zamiaru mu się zwierzać co gdzie dziś robił.

-Nadal nie masz zamiaru jej przedstawić rodzicom?

-Po co skoro już znają moją przyszła żonę?- odpowiedział pytaniem na pytanie. Itachii tylko cicho prychnął.

-A czy Sakura o tym wie?

-Za niedługo się dowie

-A więc pośpiesz się bo czuje że jednak możesz się spóźnić- Sasuke totalnie olewając słowa brata ruszył na piętro do swojego pokoju aby odpocząć.

Siedział już ubrany i gotowy do wyjścia, jednak nie ruszał się nawet o krok. Bacznym wzrokiem obserwował dziewczynę którą paradowała w samej bieliźnie koło niego i pakowała różne rzeczy. Przed chwilą wyszła spod prysznica i w końcu zajęła się pakowaniem swoich zakupów.

-Naprawdę ci to nie przeszkadza?- zapytał w końcu, a dziewczyna zwróciła na niego uwagę. Spojrzała na niego pytająco.

-Jeszcze tu jesteś? Myślałam że ci śpieszno do tej różowej wywłoki- odparła i usiadła naprzeciwko niego uśmiechając się słodko.

-Naprawdę nie przeszkadza ci to że musisz za niego wyjść?- powtórzył swoje pytanie całkowicie olewając jej wypowiedź. Mika westchnęła ciężko i oparła się o podparcie.

-Przecież wiesz że nie mam wyboru, a ty dlaczego się zgodziłeś? Przecież wiedziałeś że nie musisz- zapytała tym razem bardziej ciekawa

-Nie chcę żeby ojciec się wpakowała w kolejne gówno, nie mam zamiaru darzyć jej jakimś uczuciem, jest po prostu kolejną dziewczyną którą muszę uwieźć.- odparł beznamiętnie. Mika natomiast na tą wypowiedź zaśmiała się lekko.

-Uwielbiam tą część ciebie? Taki zimny w stosunku do wszystkich, a dal mnie potrafisz się otworzyć. Jesteś taki kochany- wstała i delikatnie podpierając się o jego kolana rękami ucałowała jego usta. Patrzył na jej zamknięte oczy i delikatnie oddawał pocałunki. Po chwili przestała i wróciła na swoje miejsce.

-Nie chcę tego- powiedział cicho.

-Wiem, wybacz mi Ryohei mimo że cie kocham nie mogę z tobą być. Wiesz że ja także robie to dla niego, podobno ten cały Haruno miał haka na cały ten biznes a my musimy jakoś zdobyć to dlatego jesteśmy ważni w tym planie.

-Dziwi mnie tylko jedno- odparł chłopak.

-Co takiego?- zapytała patrząc jak chłopak wstaje i zmierza ku wyjściu z jej mieszkania.

-Że nie obrzydza cię to że musisz za niego wyjść- na te słowa dziewczyna znów się troszkę zaśmiała.

-Wiem jak może to wyglądać, ale nie mogę pozwolić by moja matka się załamała a ojciec poszedł do więzienia- Spojrzała na niego poważniejszym wzrokiem- nawet jeśli Madara jest moim ojcem, a Sasuke kuzynem.

Wybaczcie za taką duża nieobecność czasową, mam nadzieje że chociaż krótka notka wam przypadnie do gustu i chciałam zauważyć ż zbliżamy się powoli do końca. Chciałabym jakoś zmieścić zakończenie do 5 dość długich notek i dać sobie spokój już z tym opowiadaniem. Co do bloga myślałam nad zaczęciem nowej serii, ale to się jeszcze okaże, jak wytrwamy z tą serią ;]

2 seria. 40. Nie uśmiechaj się tak do mnie

Od czasu gdy widział wyznanie uczuć swojego brata względem jedynej kobiety na której mu zależało minęły kolejne dwa tygodnie, a jego zaręczyny z Miką zostały już ogłoszone światu, ale on nie zamierzał tak łatwo sie poddać. Miał plan ale aby go zrealizować potrzebował sprzymierzeńców których też musiał sobie udobruchać. Zaniedbywał ich tyle czasu, ale teraz musiał znów ponowić z nimi kontakty, chciał odzyskać dawnego siebie, tego który dzięki niej żył własnym życiem, a nie jako marionetka.
-Wzywałeś?- do jego gabinetu wszedł blond włosy chłopak delikatnie rozczochrany i widocznie zaspany. Sasuke westchnął cicho i wskazał chłopakowi miejsce na przeciwko niego by usiadł.
-Powinniśmy pogadać- zaczął, a jego gość od razu robił poważną minę.
-Ja naprawdę sie staram w pracy, nie wyrzucaj mnie proszę!- ukłonił głowę, a na twarzy Uchihy pojawił się uśmiech, tak tęsknił za tym głąbem.
-To nie to, ale zastanawia mnie jedno, po co pracujesz w mojej firmie skoro jesteś dziedzicem Uzumaki Corporation?- zawsze go to zastanawiało. On miał być drugim prezesem firmy ojca zaraz po bracie, ale naruto nie miał rodzeństwa więc cała działka po ojcu należała się jemu, a gdy tu przybył zauważył blondyna pracującego  firmie wuja. Poczuł sie teraz trochę okropnie ze wcześniej o to nie zapytał, ze minęło tyle czasu a on dopiero teraz ma czas by pogadać z nim jak kiedyś. Blondyn uśmiechnął się w ten swój magiczny sposób.
-No bo wiesz, ojciec pokładał we mnie zawsze swoje nadzieje, ale ja chce zrobić coś sam, chce mu pokazać że ja też potrafię do czegoś dojść sam- po tych słowach znów się uśmiechnął i podrapał po głowię. Nawet na twarzy Sasuke pojawi się uśmiech.
-Wiem ze nie powinienem, ale chciałbym cię poprosić o pomoc- po tych słowach Naruto aż prawie podskoczył z radości.

Jak zwykle szczęśliwa wracała z zakupów, zawsze dostawała to czego chciała i dziś także był taki dzień, gdy upatrzyła sobie masę ślicznych rzeczy za które oczywiście płaciła pieniędzmi swojego narzeczonego. Wchodzą do swojego mieszkania rzuciła torby na łóżko i wzdrygała się widząc pewnego osobnika na fotelu.
-Co tu robisz Ryohei?- zapytała chłodno omijając go i idąc w stronę kuchni.
-Zastanawia mnie jedno, twój narzeczony ma kupę forsy którą daje ci na te ubrania i wszystko, a mimo to nie pozwala ci mieszkać w swoim domu i gnieździsz sie w blokach w małym mieszkaniu.
-Nie twoja sprawa- odparła szybko wchodząc do pokoju z kubkiem w dłoni i siadając na łóżku i patrząc na niego morderczym wzrokiem.
-Więc dalej nie doszłaś do dalszej bazy niż wymuszone całowanie w gabinecie?- wiedział że ja tym zdenerwuje, ale przecież o to mu chodziło, znał ją już dłuższy czas i wiedział co ją denerwuje, a jemu podobało sie denerwowanie jej.
-A ty to co? sypiam z tobą i może jeszcze ze starszym Uchihą, w końcu tak dobrze sie dogadują- próbowała mu się odgryźć, żeby wzbudzi w nim jakiekolwiek uczucia oprócz obojętności której tak u niego nienawidziła.
-Oh czyżbyś aż tak pragnęła seksu że próbujesz wylądować swoją złość na mnie- zaśmiał się cicho, a ona nie wytrzymała i wstała nagle z łóżka i stanęła na przeciwko niego schyliła sie i chwyciła go za koszulę.
-Nienawidzę cię- szepnęła cicho, a on się uśmiechnął i dotknął jej policzka
-Wiem- odszeptał, a po chwili wpił się w jej usta , nie odepchnęła go tylko próbowała pogłębić pocałunek, On wstał chwycił ja za pośladki i uniósł delikatnie w górę, tak ze ona oplotła go nogami w pasie. Kierował się w stronę łóżka ciągle oddając jej zachłanne pocałunki. W nim też aż wrzało od emocji, które musiał rozładować.


Robiło się coraz chłodniej i do tego jeszcze znów zaczęło padać a ona nie wzięła ani parasola ani nic cieplejszego. Westchnęła ciężko i znów zaczęła wypełniać dokumenty które jej zostały. Nie było tego dużo, wiec dziś mogła sobie poleniuchować.
-Sakura możesz to dostarczyć do formy Sasuke? - spojrzała na szefa który pojawił sie dosłownie  znikąd. Na początku myślała że się przesłyszała, ale widząc wzrok Rena chyba jednak nie.
-Jasne, połóż to tu zaraz sie tym zajmę
-Teraz- nie był już taki jak zawsze, ostatnio zrobił sie szorstki i jakoś miała wrażenie że jej praca zrobiła sie odrobinę cięższa. Przełknęła ślinę przytaknęła i wstała. Jakoś nie widziało jej sie iśc w ten deszcz aż trzy ulice dalej, ale chyba nie miała wyboru. Zabrała papiery z rak szefa, wsadziła je w mała walizkę i ruszyła ku wyjściu. Nie obejrzała się nawet za siebie, ale czuła na sobie wzrok szefa. Ostatnio jej życie znów się pogmatwało. Naprawdę lubiła Ryoheia, ale za każdym razem gdy próbowała odbyć z nim stosunek, gdy ją rozbierał czuła na sobie wzrok Sasuke, jego dotyk jego pocałunki i po prostu nie mogła się przemóc, a do tego dochodziły jeszcze uczucia Itachiego, którego kochała, ale jak brata, a on miał trochę inne uczucia do niej. A najgorsze było to że gdy patrzyła na niego , jego uśmiech to tak bardzo przypominał jej Sasuke że gdyby wtedy coś nie wydało odgłosu w domu to pewnie przespałaby się z nim, co było dla niej najgorsze.
-Jestem idiotką- szepnęła sama do siebie wychodząc przed firmę, stała jeszcze pod dachem i az przeszedł ją dreszcz czując mróz i deszcz. Miała na sobie czarną sukienkę i biały żakiet, co nie było najlepszym wyborem na taki mrozy dzień. Teraz to przydałby jej się samochód jak nic. Znów zmoknie i będzie sie żałośnie prezentować przed nim. Nagle podjechało srebrne BMW i3, a z niego wysiadł jakiś młodszy chłopak z parasolem, podszedł do tylnych drzwi i otworzył je . Na jej czole pojawiła sie mała żyłka zdenerwowania, ale i ulgi że nie będzie musiała iść takiego kawału drogi. Z samochodu wysiadł Sasuke, poprawił marynarkę i spojrzał na nią ze zdziwieniem.
-Dlaczego stoisz na zewnątrz?- zapytał podchodząc do niej, zdziwiła się trochę ponieważ to była ich pierwsza rozmowa od kilku tygodni. Poczuła nagły przypływ emocji, chciała go przytulić pocałować, ale nie mogła, on już nie należał do niej, teraz inna go całowała inna pieściła jego ciało.
-Miałam zanieść ci te papiery- wskazała na teczkę którą miała przy sobie i znów zadrżała, było jej cholernie zimno. Poczuła nagle błysk i aż przymrużyła oczy. Spojrzała za niego i dopiero teraz dostrzegła chmarę fotoreporterów, którzy cykali mu fotki. Nigdy przedtem ich nie widziała, a mimo to zawsze przecież widywała jego zdjęcia w gazetach. Spojrzała na niego i znów dostrzegła to cos. Zakrywał ich tak że nie mogli jej zrobić zdjęć, zawsze ja osłaniał by nie musiała cierpieć przez media. Miała ochotę sie rozpłakać i rzucić mu w ramiona, spuściła głowę i przyłożyła teczkę do jego klatki piersiowej.
-Proszę i dziękuje- chciała odejść, ale poczuła mocne szarpnięcie za ręke i znów znalazła sie w środku budynku. Podszedł do recepcji wziął kluczyk i szepnął coś kobiecie , a ona bez żadnego słowa ciągle była za nim ciągnięta. Weszli do pokoju socjalnego i dopiero wtedy puścił jej rękę, zamknął drzwi i natychmiast pocałował ją. Ale nie był nachalny, a jego pocałunki były delikatne.
-Tak bardzo chciałem to zrobić, ale nie w ten sposób, chciałem cie...- nie dokończył ponieważ zatkała mu usta swoimi. Nie obchodziła ja teraz nic , miała go dla siebie i tylko siebie. Poczuła jego silne ręce na swoich pośladkach, a jej umysł nagle został zamroczony, nie myślała trzeźwo, teraz jedyne o czym pragnęła by go mieć przy sobie blisko, żeby być z nim jednym.  Jego ręce znalazły sie na jej nagich udach i szły w górę, tak zę chwycił jej nagie pośladki , znalazł po chwili gumkę od stringów i delikatnie zsunął je z niej. Ona natomiast zrzuciła z niego marynarkę i rozpinała właśnie koszulę. Nie przestawała go całować jakby bała się że gdy tylko ich usta się rozdzielą on zniknie. Zaczął przeć w jej stronę , a ona zaczęła cofać się do tyłu, poczuła za sobą kanapę , na której często pijała kawę z koleżankami z pracy, a teraz miała sie na niej kochać. W końcu pozbyła się jego koszuli i mogła dotknąć jego muskularnej klaty, tak bardzo tęskniła za jego dotykiem, za jego zapachem. Oderwał sie od niej i popatrzył jej prosto w oczy. Widziała w nich pożądanie, widziała w nich chęć zdobycia. Dłonią delikatnie jechał w górę z jej uda i podnosił sukienkę tak że po chwili ściągnął ją z niej i rzucił na bok. Była w samym staniku, ale nie czuła już chłody czy zawstydzenia. Szybko także pozbył się jej stanika i zaczął jedną ręką masować jej jedną pierś a drugą ssał delikatnie przygryzając jej sutki i ciągnąc za nie, przez co dziewczyna wydawała z siebie niesamowite jęki rozkoszy. Czuła przyjemne uczucia w podbrzuszu i chciała go już poczuć w sobie.
-Sasuke- wyszeptała między jękami, a on ręką powoli zjechał na jej wewnętrzna stronę uda i zaczął ją masować, ale nie dotykał jej czułego punktu. Wiedziała że się z nią drażni. Szybko dłońmi znalazła jego pasek od spodni które natychmiast rozpięła i zaczęła rozpinać jego spodnie.  gdy tylko sie ich pozbyła, poczuła jak naciera na nią jego członek. Mimo ze miał na sobie bokserki to bardzo dobrze czuła że jest rozpalony. Jego oddech był nierównomierny tak samo jak i jej. Nagle wstrzymała oddech i jęknęła głośno, a on uciszył ja pocałunkiem, całkowicie zapomniała gdzie się znajdują. Poczuła jak jego palce zaczynają ja masować a ona mimo i juz oddychała szybko to miała wrażenie ze jej oddech przyspieszył, a jej ciało płonie od jego dotyku. Nagle poczuła jak w nia wchodzi, delikatnie acz natarczywie. Tak bardzo pragnęła tego. Znów poczuła jego usta na swoich i jego pierw delikatne, a potem coraz bardziej nachalne pchnięcia. Miała ochotę krzyczeć z rozkoszy, ale musiała sie opanować, gdyż i tak mogli ją już słyszeć pracownicy recepcji. Ciągle ściskał jej piersi , masował i przygryzał, całował ją po szyi dekoldzie ustach. Czuła się spełniona, jej ciało idealnie synchronizowało się z jego czuła przypływ emocji. Czula jak jej mięśnie powoli zaciskają sie na jego członku, a jego pchnięcia były jeszcze bardziej intensywne , czuła je bardziej i bardziej, az w końcu poczuła spełnienie, a mimo to jego pchnięcia nie ustały, a ona czuła jak w niej znów wzbierają emocje. W pewnym momencie jego pchnięcia ustały. Dyszał ciężko tak samo jak i ona. Odnalazł jej usta i pocałował ja delikatnie. Wstał z niej i usiadł , a ona obok niego. Dopiero teraz do niej dotarło co zrobili, obydwoje mieli przecież narzeczonych, a w tym momencie ich zdradzili. Chciała wstać, ale zachwiała sie czując jeszcze miękkość nóg po orgazmie. Chłopak przytrzymał ja i zabierając swoje rzeczy udali się do łazienki, gdzie poprawili sie i wyszli już ubrani.
-Mam całą pomiętą sukienkę - powiedziała do sobie, próbując ją trochę wygładzić. Ciągle czuła przyjemność po orgazmie i trochę ją chwiało, ale starała sie iść prosto.
-Powinnaś wrócić do domu- spojrzała na niego. Jego koszula także była pomięta, ale on przynajmniej mógł to zakryć marynarką, chociaż troszkę. NA jego policzkach widoczne były jeszcze rumieńce, a jego włosy były całe rozczochrane. Nie była pewna swoje ruchy, ale raz sie żyje. Podeszła do niego uśmiechnęła sie delikatnie i zaczęła przygładzać mu włosy. Spojrzał na nią zdziwiony , ale po chwili złapał ja za ramiona dość mocno i spojrzał na nią surowo.
-Nie uśmiechaj sie tak do mnie- powiedział chłodno, a po chwili jego mina zelżała widząc ją trochę przestraszoną i dotknął swoim czołem jej czoła - bo mam ochotę znów cię rozebrać i kochać się z tobą- po tych słowach poczuła jak rumieńce znów witają na jej twarzy, a jego uścisk na ramionach zelżał. Złożył ostatni pocałunek na jej ustach po czym poprawił krawat i ruszył w stronę wyjścia. Ona zaś delikatnie poprawiła sukienkę i żakiet, po czym ruszyła do swojej pracy.Spojrzała ostatni raz za siebie gdzie Sasuke stał przy recepcji. Tu powinna zakończyć się ich znajomość. Nie powinni ciągnąc tego dłużej. Tym stosunkiem chciała zakończyć ich znajomość, chciała skończyć z Sasuke, od teraz będzie mogła na spokojnie oddać się w ręce mężczyzny który nigdy jej nie zdradzi, który pokazuje jej swoje uczucia. Uśmiechnęła sie delikatnie do siebie i pomyślała o Ryohei'u

Może notka nie długa ale coś jest, mam nadzieję ze chociaż troszkę wam sie spodoba :P Co do błędów to wiem, ale musicie mi za nie wybaczyć :D

2 seria. 39. Poczekaj kochana.

Obudziły ją promienie słońca wpadające do jej pokoju. Przetarła delikatnie dłońmi twarz i podniosła się do pozycji siedzącej.

-Widzę ze już się obudziłaś- uśmiechnął się w jej stronę Ryouhei całując jej czoło na powitanie i podając jej kubek kawy. Uśmiechnęła się do niego czule po czym upiła łyka kawy. Ostatnie dwa tygodnie zleciły jej naprawdę szybko, przekonała się że miłość w jej świecie nie występuje, wszyscy mogą posiadać miłość, ale nie ona, ona jest zdana na cierpienie, dlatego przyjęła propozycję ojczyma. Od dwóch tygodni nie rozmawiała z Sasuke. Spotykała go często w swojej firmie, ale mijali się bez słowa, często widywała go z tą lafiryndą, ale nie odezwała się nawet słowem, przywykła już do tego że Uchiha ją ranił.

-Ja zmykam do pracy, na dole masz śniadanie- z zamyśleni wyrwał ja jej narzeczony wstając z kanapy. Uniosła jedną brew i spojrzał na kalendarz. Ona dziś miała wolne, ale chłopak wyjeżdżał do Chin podpisać jakiś kontrakt i pewnie nie będzie go z tydzień.

-Musisz jechać?- zapytała słodkim głosem robiąc słodkie oczy. Zaśmiał się i puścił jej oczko.

-Obiecuję że jak wrócę to zajmę się tobą.

-Może powinnam cię jakoś przygotować na ten wyjazd- zaproponowała wychodząc z łóżka, a on tylko spojrzał na zegarek na ręce.

-Nie trzeba, masz dziś wolne więc korzystaj z niego, wrócę nim się obejrzysz- podszedł dał jej całusa po czym wyszedł z pokoju. Westchnęła i odłożyła kubek na szafkę po czym znów runęła na poduszki.  Mimo woli na jej twarzy pojawił się uśmiech. Mimo że było to aranżowane małżeństwo była szczęśliwa, nareszcie była szczęśliwa. Nie obawiała się niczego, a Ryouhei nie był taki sam jak ojciec, może czasami był oziębły i sprawiał wrażenie jakby nic go nie obchodziło, ale doszła do wnioski że przy jego statusie społecznym musiał taki być, a przy niej, był taki otwarty i roześmiany, był kochany i wierzyła że może z nim spędzić szczęśliwe chwilę swojego życia. Podniosłą się z łóżka, dopiła swoją kawę po czym poszła pod szybki prysznic. Zjadła śniadanie i wyszła z domu.  Robiło się coraz chłodniej, wiec miała na sobie długie spodnie i ciepłą bluzę. Dni robiły się coraz zimniejsze i krótsze, coraz częściej padało. Nie bardzo wiedziała co teraz ze sobą zrobić, ale nie chciała siedzieć w domu. Już od jakiegoś czasu planowała odwiedzić Itchiego, gdyż dawno nie miała z nim żadnego kontaktu, a wcześniej spotykali się prawie codziennie. Miała tylko nadzieję że jej niezapowiedziana wizyta nie okaże się zbyt nieoczekiwana. Wiedziała że ostatnio miał kłótnie z Tayu i jakoś nie wychodziło na to że szybko się pogodzą wiec może rozmowa z nią poprawi mu humor. Gdy tylko znalazła się przy posiadłości uchiha zerknęła na podwórze czy stoi samochód Itachiego i uśmiechnęła się do siebie opatulając się mocniej bluzą. Deszcz zaczął padać a ona nie wzięła parasola. Przeszłą przez bramkę, odkąd pamiętała nigdy nie dzwoniła do bramki, tylko zawsze dobijała się do drzwi. Zadzwoniła dzwonkiem i musiała chwilę poczekać nim zaspany Itachi otworzył jej drzwi,

-Saku- zdziwił się wpuszczając ją szybko do środka i odchodząc by po chwili wrócić z ręcznikiem . Uśmiechnęła się do niego wdzięcznie ściągając buty i przemoczoną bluzę, a ręcznikiem wycierając włosy.

-Czyżby pan Uchiha olewał cały świat?- zapytała wchodząc z nim do salonu z uśmiechem

-A tobie się nudzi przychodząc do mnie tak wcześnie?- zapytał siadając na kanapie i opierając się wygodnie.

-Jest już południe, a ty dalej spisz, Tayu naprawdę powinna zrobić z tobą porządek- usidła koło niego i zwinęła nogi tak że siedziała teraz naprzeciwko niego po turecku. Chłopak spojrzał na nią kątem oka i prychnął.

-Nie zrobi- odarł szorstko, a ona zdziwiła się jego słowami. Odłożyła ręcznik na bok i przyjrzała mu się dokładnie.

-Jak to?

-Zerwaliśmy ze sobą – odparł jakby od niechcenia i złapał za pilota po czym włączył telewizor i zaczął przerzucać po kanałach. Przez chwilę nie chciało to do niej dotrzeć, ale gdy już dotarło, spojrzała na przyjaciela z niedowierzeniem.

-Ale dlaczego? Przecież tak dobrze się dogadywaliście.- ciągle była w niego wpatrzona , a on tylko westchnął podniósł się do wygodniejszej pozycji i spojrzał na nią.

-Była zbyt nachalna, zbyt zazdrosna o twoje relacje ze mną, na nic tłumaczenia że się przyjaźnimy bo ona wie lepiej, no więc wiedziała co lepsze i wybrała kogoś innego- po tych słowach znów przeniósł wzrok na telewizor.  Sakura przyłożyła dłoń do ust po czym spojrzała znów na Itachiego.

-A wiec to moja wina- powiedziała niemalże szeptem, a Uchiha natychmiast wyłączył telewizor i odwrócił się w jej stronę. Spojrzał jej prosto w oczy, w których nie było widać cienia wątpliwości.

-Żadna twoja wina, jeśli już czyjaś wina to moja, to ja nie potrafiłem zapomnieć, to ja ja okłamywałem nie ty.

-Co ty mówisz?- teraz go nie rozumiała

-Ciągle ukrywałem moje uczucia do ciebie bo wiedziałem ze kochasz mojego brata, ale dłużej nie mogę- po tych słowach poczuła jak jego miękkie usta przylegając do jej, a jego ciało kładzie się na jej.  Jego miękkie usta pierw powoli całowały jej ,  a ona nie wiedząc czemu oddawała te pocałunki były taki przyjemne. Jego dłoń znalazła się na jaj biodrze i nagle coś stuknęło. Dziewczyna natychmiast się zerwała odpychając od siebie chłopka.

-Ja..ja..nie mogę- szepnęła spuszczając głowę.

-Dalej kochasz moje brata co?- zapytał znów zbliżając się do niej, lecz ona natychmiast wstała.

-Nie, mam teraz Ryouheia- powiedziała cicho.

-Kłamiesz!- krzyknął a ona drgnęła -  nie kochasz go, tylko mojego brata, ale ja mogę go ci zastąpić , przecież jesteśmy tak podobni…

-NIE!- krzyknęła a z jej oczu popłynęły łzy -  proszę nie- tym razem szepnęła po czym wybiegła z salonu i z jego domu. Nie zabrała nawet bluzy czy butów, na boso w deszczu biegła ile sił w nogach , nic nie widziała, nie wiedziała gdzie biegnie. Po prostu chciała schować się przed światem, gdzieś gdzie nikt jej nie znajdzie, gdzieś gdzie w końcu rodzina Uchiha zostawi ją w spokoju. To był zły pomysł, nie mogła ufać już żadnemu Uchiha.

Miał już dość wszystkiego. Od dwóch tygodni miał taki nawał pracy zostawiony przez wuja że nie miał nawet jak zaprosić Sakury by mogli porozmawiać, do tego coraz częściej widywał ją w towarzystwie tego chłopaka, a do niego coraz częściej przychodziła wybranka jego wujka. Nie lubił jej, była przeklętą żmiją, ale jak na razie próbował ją znosić. Wrócił dziś do domu wcześniej by odpocząć, nie miał już n nic siły, gdy usłyszał na dole śmiech. Ten śmiech za którym tęsknił. Cicho wyszedł ze swojego pokoju i ruszył na dół.  Stanął na schodach wsłuchując się w jej śmiech i głos.

-Ciągle ukrywałem moje uczucia do ciebie bo wiedziałem ze kochasz mojego brata, ale dłużej nie mogę- wyznania jego brata go zdziwiły więc zszedł piętro niżej by móc ich zobaczyć, ale gdy tylko t zobaczył miał ochotę podejść do brata i mu przyłożyć. Niestety uderzył się o poręcz i zauważył jak dziewczyna odpycha jego brat po czym zażynają rozmawiać. Sakura nagle wybiegła, a on ruszył już by za nią biec.

-A więc długo tu jesteś braciszku.- usłyszał głos starszego brata i odwrócił się na pięcie by na niego spojrzeć.

-Cos ty sobie myślał?

-Ona nie jest twoją własnością, jej uczucia ją gubią, ale ona ciągle czeka aż ty dorośniesz- nie rozumiał jego słów.

-Jestem już dorosły- odparł szybko patrząc na brata wkurzonym spojrzeniem.

-Wiec jeśli jesteś gotów by postawić się całemu światu by być przy niej to biegnij, jeśli nie to zostaw ją w spokoju- po tych słowach jego brat wstał z kanapy i ruszył w stronę wyjścia z domu. Ubrał się porządnie po czym wyszedł trzaskając drzwiami. Patrzył na drzwi przez chwilę, po czym zaklął siarczyście i ruszył za nim. Nie wiedział co ma teraz robić, wiedział że w oczach brata i ojca był szczeniakiem który nie potrafił się postawić wujkowi, który nie potrafił zadbać o siebie i o swoje uczucia. Nie zabrał też ani parasola ani samochodu tylko szedł śladami brata. Może i tamten wiedział ze idzie za nim ale nic nie powiedział. Znalazł ją na placu zabaw na jednej z huśtawek. Siedziała ze spuszczoną głową. Podszedł do niej i przytulił ją do piersi. Mówił coś do niej po czym zabrał ją na ręce i przeszedł  z uśmiechem koło niego mijając go. Nie ruszył za nimi. Zacisnął pieści i zamknął oczy.

-Poczekaj na mnie- szepnął do siebie. Musiał wkroczyć do gry nie mógł przegrać tego co dla niego najważniejsze.

2 seria. 38. Arigatou

Dziewczyna chodząc w tę i z powrotem patrzyła nerwowo na spokojnego chłopaka siedzącego obok niej na fotelu i przeglądającego coś w telefonie. Denerwował ją bardzo i to bardzo. Był spokojny jakby nic go nie ruszało. Wczoraj uzgodnili zasady, ale on jakby ich nie słuchał wtedy i teraz też nie bardzo chyba pałał żeby cokolwiek zrobić. Wkurzyła się nie na żarty. Stanęła przed nim i położyła ręce na biodrach.

-Słuchaj jesteś chyba zbyt pewny siebie- powiedziała dość głośno by chłopak w końcu zwrócił na nią uwagę. Podniósł spojrzenie po czym westchnął i powrócił do wcześniejszej czynności. -Nie ignoruj mnie!- krzyknęła zła.

-Jesteś irytująca- odparł chłopak już nawet nie szczycąc jej spojrzeniem – zastanawiam się jak z takim charakterem zdołasz uwieść tego kolesia- tymi słowami znów wyprowadził ją z równowagi i gdy miała się mu odgryźć do pokoju wszedł Madara z nieciekawą miną. Spojrzał na nich przelotnie, a Mika od razu poprawiła włosy i uśmiechnęła się niewinnie.

-Wujku kiedy go spotkam?- zapytała bardzo miłym głosem. Ryohei tylko prychnął, a ona obdarzyła go groźnym spojrzeniem.

-Jutro wybieramy się na kolacje- odparł i gestem ręki pokazał że nie życzy sobie ich w swoim gabinecie.

Wrócił właśnie z lunchu z wujkiem i był delikatnie mówiąc zdezorientowany.  Wujek zachowywał się inaczej niż zwykle a do tego zaprosił go na jutro na kolację i ma przyjść z Sakurą. Było to dla niego dość dziwne, ale zgodził się. Ale teraz czekało go trudniejsze zadanie. Musiał jakoś przekonać dziewczynę by wyszła z nim na tą kolacje. Westchnął ciężko i ruszył w kierunku swojego gabinetu.

-Panie Uchiha dzwoniła pana matka- usłyszał od razu gdy wszedł do biura. Kiwnął głową że słyszał i wszedł do swojego gabinetu. Gdy tam się znalazł poluzował trochę krawat po czym zasiadł za swoim biurkiem. Od razu włączył swój telefon i skrzywił się trochę widząc liczbę nieodebranych połączeń. 12 od matki, od ojca jedna i od Sakury aż 5, ciekawe co się stało że każdy chciał się do niego dodzwonić.

Pierwsze co to wybrał numer do matki.

-Sasuke!- krzyknęła a on poczuł jakby była tuż koło niego.

-Co się stało mamo?- zapytał spokojnie kładąc nogi na biurko i opierając się wygodnie o fotel.

-Madara był u mnie- powiedziała już ciszej, a on jakby zamarł. Przez chwilę panowała cisza, ale po chwili przełknął ślinę.

-Jak to?- zapytał nie bardzo wiedząc o co matce może chodzić.

-Sasuke proszę cię, nie zadawaj się z nim, nie chcę cię stracić- słyszał w jej głosie matczyną troskę, wiedział że go kocha, ale nie rozumiał dlaczego ona i ojciec tak bardzo unikali Madary.

-Mamo nie martw się o mnie- powiedział spokojnym głosem. Nie chciał by matka niepotrzebnie się o niego zamartwiała.

-Kocham cię synku- szepnęła i rozłączyła się. Odłożył delikatnie słuchawkę na biurko, ale przypomniał sobie o telefonach Sakury. Spojrzał na wyświetlacz po czym znów wybrał numer, tym razem różowowowłosej dziewczyny. Sygnał był jednak dziewczyna nie odbierała. Dzwonił trzy razy, ale za każdym razem nie odbierała. Może miała coś ważnego w pracy do załatwienia.

-Szefie gość do ciebie- prze drzwi zajrzała sekretarka, przejechał dłonią przez włosy po czym kiwnął głowa.

-Wpuść go- po tych słowach drzwi się otworzyły, a jego oczom ukazała się piękna dziewczyna, z wielkimi czerwonymi oczyma i krótko ściętymi włosami.

Zrobiła sobie wolne od pracy na jakiś czas, poprosiła o urlop i ku jej zaskoczeniu szef dał jej nawet dwa tygodnie. Nie wiedziała co będzie robiła przez ten czas, ale cieszyła się że nie musiała przychodzić do firmy, chociaż dzisiejszy dzień zapowiadał się tak ciekawie to nie wiedziała że tak szybko jej się zepsuje. Nie sądziła że tak szybko znów go zobaczy, chłopak stał naprzeciwko niej z niewzruszoną miną, ale jakby z lekkim zdziwieniem że ją widzi.

-Sakura- szepnął i uśmiechnął się delikatnie, naprawdę nic do niego nie miała, ale nie pozwoli by zniszczył jej życie.

-Ryohei- powiedziała cicho ciągle niedowierzając że stoi na przeciwko niej.

-Ładniej ci w długich włosach- prychnęła  i odwróciła wzrok zakładając ręce na piersiach

-Wiem po co tu jesteś, ale nie ma mowy- oparła szybko. Popatrzył na nią zaskoczony i znów się uśmiechnął.

-Nie mam zamiaru robić nic co by było dla ciebie niewygodne , zawsze tak było czyż nie?- zapytał wkładając ręce do kieszeni i patrząc na nią swoim fioletowym spojrzeniem. Zerknęła ku niemu i westchnęła. Miał rację, mimo że nie widzieli się zbyt wiele razy to zawsze gdy przyjeżdżał do ojca na wakacje czy cos to nigdy nie zrobił czegoś co by jej przeszkadzało.

-Więc co tu robisz?- zapytała i ruszyła przed siebie, nie musiała też czekać na niego bo po chwili dotrzymał jej kroku.

-Wyszedłem na spacer a bardzo denerwującą osobą, ale jak widać zniknęła- odparł patrząc teraz przed siebie.

-Zgubiłeś ją?- zaśmiała się.

-Pobiegła do Sasuke- odarł, a ona natychmiast się zatrzymała.

-Co?

-Jego narzeczona, nie powiedział ci? Wuj mu przecież dziś powiedział- po tych słowach jakby je świat się zawalił. Patrzyła na Ryoheia ale nie widziała go, miała czarno przed oczyma. Nagle ruszyła szybko przed siebie. Wiedziała że chłopak ją woła, krzycy by się zatrzymała , ale ona miała tylko jeden cel, musiała się ja najszybciej znaleźć w biurze Uchihy, musiała zobaczyć czy jest sam. Przecież wydzwaniała do niego wcześniej tyle razy, może  był z nią? Wpadając do jego biura, nawet nie zatrzymała się gdy próbowali ją zatrzymać ochroniarze, biegła ile sił w nogach, nie czekała nawet na windę pobiegła schodami an ósme piętro. Chciała się o prostu czegoś dowiedzieć. Gdy znalazła się na ósmym piętrze zobaczyła że każdy na nią dziwnie patrzy. Miała włosy potargane przez wiatr, a jej policzki były całe czerwone od biegu. Ktoś próbował ją zatrzymać ale nie słuchała wyrwała swoją ręce z czyjegoś uścisku i otworzyła z hukiem drzwi do gabinetu Sasuke. Gdy tylko otworzyła drzwi zmarła. Nie potrafiła się ruszyć, a Sasuke siedzący na fotelu dopiero zauważył ją po chwili. Od razu zrzucił z kolan dziewczynę i chciał podejść do Sakury. Odsunęła się o krok gdy ten próbował się zbliżyć.

-Sakura ja…- chciał coś powiedzieć, ale ręką go uciszyła. Nie chciała go słuchać. Jeszcze wczoraj mówił jej że dadzą jakoś radę razem, dawał jej nadzieję. A ona dziś dowiaduje się że on ma narzeczoną i teraz widzi jak ona siedzi mu na kolanach i się całują. Miała dość, chciała się rozpłakać, ale nie tutaj. Poczuła jak ktoś ja przyciąga do siebie.

-Zostaw ją- znów glos Sasuke, który złapał ją za rękę.

-Nie chcę cię więcej widzieć- powiedziała dziewczyna patrząc mu załzawionymi oczyma prosto w jego oczy. Patrzył na nią zz niedowierzeniem.

-To nie tak.. Sakutra ja..-

-Przestań mnie już ranić!- tym razem krzyknęła zwracając uwagę wszystkich w biurze, każdy przyglądał się tej scenie z zaciekawieniem. Widziała przez łzy jak tamta lafirynda siedzi w jego biurze i uśmiechała się triumfalnie, a ona? Ona chciała po prostu stad uciec. – głupia ja znowu zaufałam komuś tak żałosnemu jak ty….- po tych słowach odwrócił się na pięcie i trzymając mocno rękę Ryouheia wyszła z jego biura, z budynku. Zostawiła go oszołomionego , a ona sama chciała jak najszybciej znaleźć się w swoim  domu.

10 minut wcześniej:

Przyglądał się dziewczynie która właśnie weszła do jego gabinetu. Była ubrana w jasną sukienkę a na twarzy gościł je bardzo sympatyczny uśmiech. Wskazał jej dłonią gdzie może usiąść , a ona nie czekając dłużej usiadła naprzeciwko niego.

-W czym mogę pomoc?- zapytał wypuszczając powietrze z płuc i włączając swojego laptopa. Dziewczyna znów figlarnie się uśmiechała i wyciągnęła coś z torebki. Pokazała to chłopakowi, a ten od razu rzucił jej gniewne spojrzenie.

-Skąd to masz?- zapytał ściskając owe papiery w rękach.

-Wolałabym raczej pytanie do czego mi to- puściła mu oczko, a ten próbował się uspokoić.

-Czego chcesz?

-Tyko jednego, zawsze chciałam jednej nocy- prychnął i spojrzał na nią z politowaniem.

-Wybacz, mam kogoś

-Wiem i chyba nie chcesz żeby to zobaczyła- znów uśmiechnęła się w jego stronę, a on znów spojrzał na nią gniewnie.

-Dlaczego to robisz?

-By zawsze dostać to czego pragnę- wstała z zajmowanego przez siebie miejsca i obeszła biurko, stajać naprzeciwko uchihy. Odwrócił się w jej stronę, i nie widząc kiedy dziewczyna usiadła na nim okrakiem. Chciał ją rzucić, ale trzymała się mocno jego szyi.

-Tylko jeden pocałunek- szepnęła i zbliżyła swoje wargi do jego. Nie miał wyboru, nie chciał by t dostało się w ręce Sakury, więc mógł się na to zgodzić, przecież i tak nikt nie widzi o teraz robi. Oddał jej pocałunek i w tym momencie otworzył oczy i ujrzał różowo włosa walczącą ze swoimi emocjami.  Potem wszystko wydarzyło się tak szybko że nie wiedział kiedy. Gdy dziewczyna wyszła z nieznanym mu chłopakiem, poczuł złość. Odwrócił się za siebie.

-TY!- krzyknął zdenerwowany w jej kierunku.

-Nie powinieneś być taki wulgarny to nie ty się zaraz z kimś prześpisz- odparła siadając na jego biurku i zakładając nogę na nogę- chociaż nie miałabym nic przeciwko- oblizała swoją wargę patrząc na niego lubieżnym wzrokiem.

-Wynoś się, a ona taka nie jest- chciał ją wygonić, ale ona nie dawała za wygraną.

-A myślisz że czyj to był plan? Mój? To ten chłopak wszystko ukartował by móc ją zaciągnąć do łóżka, może wygląda niepozornie, ale jest geniuszem- gdy tylko skończyła mówić chciał stad wyjść. Chciał pobiec za Sakurą.

-Nie tak prędko- na drodze stanął mu wuj zamykając za sobą drzwi- widzę że poznałeś już Mikę, swoją przyszłą żonę- słowa wujka nie miały dla niego sensu,, przecież miał wyswobodzić się z pod jego skrzydeł, miał być samodzielny, czyżby Sakura miała rację że jest on uzależniony od Madary?

Gdy tylko znalazła się w domu poczuła się jakoś bezpiecznie, jakby dom chronił ją od wszelkich złych mocy. Ściągnęła buty i od razu udała się do swojej sypialni, nie chciała teraz z nikim rozmawiać, chciała po prostu się gdzieś ukryć. Gdy znalazła się w swoim sanktuarium, w swoim pokoju od razu położyła się na łóżku, zakrywając twarz dłonią. Poczuła jak łóżko zagina się z drugiej strony.

-Ja nie pozwoliłbym ci tak cierpieć- usłyszała i uśmiechnęła się cierpko. Nie był pierwszym który tak mówił. Sasuke też jej obiecywał że więcej nie będzie prze niego cierpieć. Spojrzała na niego i zauważyła że ciągle jej się przygląda.

-Arigatou- szepnęła , ale nie do końca wiedziała za co mu dziękuje. Za to że był z nią? Za to że pokazał jej jaki sasuke jest naprawdę? Sama nie wiedziała. Chłopak dotknął delikatnie jej policzka i uśmiechnął się do niej pocieszającą. Odwzajemniła delikatny uśmiech. Chciała jak najszybciej zapomnieć o Sasuke.

2 seria. 37. Zamknąc się

Jechali właśnie samochodem do firmy Uchiha, w samochodzie panowała cisza, której nikt nie postanawiał przerwać. Każdy myślał nad swoim planem.  Musieli go wprowadzić w życie, przy tym nie dopuścić by Sasuke i sakury zbytnio znów się do siebie zbliżyli.

-A nie możesz ich od siebie oddalić jak w liceum?- zapytał w końcu Hiro patrząc ciągle za okno. Madar spojrzał na niego przelotnie i znów zaczął przeglądać papiery.

-Tu jest ten problem że już nie są dziećmi, ale nie martw się Sasuke nawet nie zdaje sobie sprawy z tego że dalej jest pod moją opieką, wystarczy podpuścić go trochę i koniec- odparł szybko, a w samochodzie znów zapanowała na chwile  cisza. Słychać było głosie westchnięcie.

-Nie wiem czy to był dobry pomysł mieszać w to tego dzieciaka, nie udało mu się uwieść Sakury, a jak widać ja nie mam na nią wpływu- odparł znów Hiro. Madara odłożył papiery, a na jego twarzy zagościł uśmiech.

-Nawet nie wiesz jak bardzo się mylisz- po tych słowach znów wrócił do papierkowej roboty i nikt już więcej się nie odezwał.

-Okres masz?- zapytał w końcu i to jakby obudziło dziewczynę. Spojrzała na niego zdezorientowana.

-Co?- zapytała nie bardzo wiedząc o czym przed chwilą rozmawiali. Chłopak mimowolnie uśmiechnął się pod nosem i upił łyka kawy.

-Czyli nici z dzisiejszego seksu?- znów zapytał popijając kawę i patrząc na nią kątem oka. Była zdezorientowana.

-Co? Czemu? Znaczy jakiego seksu?- z każdym razem podnosiła delikatnie głos, a gdy krzyknęła ostatnie zdanie  każdy w kawiarence na nią spojrzał, a Sasuke wybuchnął śmiechem. Czerwona ze wstydu dziewczyna usiadła na miejscu , poprawiła spódnice i spojrzała gniewnie na chłopaka.

-Wybacz, ale jesteś tak zamyślona że w ogóle nie słuchasz- odparł powstrzymując śmiech.

-Gomen- odparła cicho mieszając łyżeczką w swojej kawie.

-Może nie jestem jakaś twoja przyjaciółeczką, ale uwierz mi też możesz powiedzieć co się dzieje- spojrzała n niego , a na jej twarzy pojawił się delikatny uśmiechem. Miał rację, wczoraj powiedział jej że żałuję , a i tak wiedział sporo o niej więc mogła mu się wygadać

-Mój ojczym- powiedziała po czym upiła łyka chłodnawej już kawy.

-Ten z którym miałaś problemy, rozumiem, ale przecież od tamtej pory nigdy go nie widywałaś co nie?

-Aż do ostatniego dnia- spojrzał na nią całkowicie poważny po czym wstał i położył pieniądze na stole.

-Myślę ze to nie miejsce na tę rozmowę, zadzwonię do twojego szefa i powiem że …

-To nic nie da- odparła i westchnęła- mój ojciec z jakiś przyczyn zna Rena i…- spojrzała na niego nie zrozumiale-  i zna Madarę- na dźwięk ostatniego imienia Sasuke znów usiadł i spojrzał na nią z niedowierzeniem. Zaśmiał się nerwowo, a kubek w jego dłoni był miażdżony.

-Jest za granicą, ma pewno go tu nie ma- odparł niemalże pewny siebie. Prychnęła a on zmarszczył brwi.

-Nie jestem ślepa ani głucha- chciałam wstać, ale powstrzymał mnie szybkim ruchem dłoni łapiąc moją dłoń.

-Poczekaj- westchnął- jeśli to prawda to powinniśmy na razie się nie spotykać- po tych słowach dziewczyna prychnęła.

-Jesteś tchórzem- powiedziała dobitnie. Zdenerwowała go tym stwierdzeniem ale nie dał tego po sobie poznać.

-Nie jestem- powiedział szybko, a ona wstała.

-Gdybyś nie był to stawił byś czoła swojemu wujkowi- po tych słowach wyszła z kawiarni, a ona uderzając pięścią o stół, przeklął pod nosem. Nie rozumiała tego, ale też nie wytłumaczył jej tego. Po chwili wstał i ruszył ku wyjściu . Musiał z nią pogadać szczerze, a to nie zanosiło się na zbytnio miła pogawędkę.

Gdy znów znalazła się w biurze, nie było, ani jej oczyma ani Madary, ale ciągle znajdował się tam jej szef. Była zła na Sasuke, ale napisał jej esa, że powinni porozmawiać na spokojnie i że po pracy przyjdzie do niej. Zdenerwowanie trochę minęło, ale ciągle zastanawiała się co jej ojczym robił z wujkiem Sasuke.

-Sakura !- usłyszała swoje imię i bez żadnego entuzjazmu wstała po czym ruszyła w stronę gabinetu szefa. Zamknęła za sobą drzwi i stanęła naprzeciwko biurka Rena. Przez chwilę nie zwracał na nią uwagi,  a po chwili spojrzał na nią z uśmiechem.

-Dziękuje za raport z ostatnich dni i że tak solidnie wykonujesz swoja prace- powiedział zadowolony. Sakura zaś stała z założonymi rękoma na piersiach i chciała już stąd wyjść.

-To moja praca- odparła sucho patrząc na niego zimny spojrzeniem.

-Twoja mina mówi sama za siebie. Wybacz że musiałaś widzieć tych dwóch tutaj- odparł Ren i wygodniej rozsiadł się na fotelu.

-To nie moja sprawa z kim pan ma interesy- odparła znowu obojętnie, ale tak naprawdę to miała ochotę podejść do biurka walnąć dłońmi o nie i krzyknąć mu w twarz „ Co ty do jasnej cholery odwalasz? Ten facet niszczył mi życie, a ty się z nim bratasz?” , ale to nie była jej sprawa, ona była tu tylko sekretarką.

-Twój ojczym – dziewczyna rzuciła mu groźne spojrzenie, a ten przełknął ślinę i poprawił się – znaczy Hiro Kamachi przyszedł tutaj jako wspólnik szefa Uchiha corporation Madary, tak naprawdę nie wiem o co tu chodziło, ale wiem że bardzo zależało im na informacjach o tobie, nic im nie dałem ale chciałbym wiedzieć od ciebie co się dzieje- po tych słowach przyjrzała mu się dokładnie i prychnęła. To chyba były jakieś żarty.

-Nie wiem co próbujesz osiągnąć tym kłamstwem, ale nie jestem głupia panie Takashi- po tych słowach odwróciła się do niego plecami – nie wiem co kombinujecie razem, ale nie uda wam się- po tych słowach opuściłam jego gabinet. Zabrałam swoje rzeczy i opuściłam budynek firmy. Nie miałam ochoty dłużej tu przebywać, a jednego czego potrzebowałam to czyjeś towarzystwo. Wyciągnęłam telefon, przejechałam po liście kontaktów.  Miałam wybraną Sachiko , ale zjechałam jeden kontakt niżej.

-Nie powinnaś pracować?- odezwał się głos w słuchawce , a ja się uśmiechnęłam.

-Właśnie skończyłam- odparłam, usłyszałam westchnięcie.

-To wpadnij do mnie, jestem akurat sam- odpowiedział, a ona od razu się rozłączyła. Przynajmniej w końcu na spokojnie pogadają.

Nie spodziewał się jej telefonu, przecież było dopiero południe, a ona kończyła pracę pod wieczór, ale to nic. Wchodził do salonu z dwiema filiżankami z herbatą a dziewczyna już tam siedziała i czytała jakieś papiery. Westchnął i wyrwał jej lekturę z dłoni.

-Więc?- zapytał siadając obok niej na kanapie. Dziewczyna zabrała filiżankę i upijając łyka usiadła tak by móc patrzeć na chłopaka.

-Powinniśmy pogadać- odparła dziewczyna na co chłopak się zaśmiał.

-To już wiem, ale dlaczego tu jesteś o tej godzinie?

-Ren mnie wkurzył więc wyszłam- odparła naburmuszona.

-Więc gadaliśmy o twoim ojcu prawda?- i w końcu ten temat nastał. Kiwnęła tylko głową po czym spojrzała mu prosto w oczy. Chciała mieć tą rozmowę już za sobą.

-Mój ojczym jak wiesz wszedł w naszą rodzinę niespodziewanie. Ożenił się z moją matką, ale my wraz z Sa-chan i Sasorim nie przejęliśmy jego nazwiska. Próbował nam wpoić że powinnyśmy dążyć z Sachiko do perfekcji by być idealnymi damami. Wiesz że Sasori mieszkał z ojcem, ale my z siostrą nie, ona ciągle chorowała a ja byłam przez niego poniżana. Mówił że próbował mi wtedy pokazać że każdy z nas posiada jakąś wartość, ale ja czułam się przy nim jak nikt. A przed twoim przyjazdem tutaj zjawia się w moim domu i mówi mi że muszę wyjść za jego syna , rozumiesz to? Rozwinął przez te lata jakąś tam firmę i chcę żebym wyszła za jego jedynego syneczka. Ostatnio zjawia się w moim domu i pokazuje mi gotowe akta małżeńskie , tylko do podpisania. Oczywiście nie zgadzam się na nic, ale on nie ustępuje do tego zjawia się u mojego szefa, a do tego zjawia się w towarzystwie twojego wuja i wiesz co jest w tym wszystkim najgorsze? Że znowu mogę cię stracić- ostanie zdanie powiedziała cicho, ale chłopak ją słyszał i to bardzo dobrze. Dotknął palcem delikatnie jej policzka.

-Nigdzie się nie wybieram- szepnął, a ona uśmiechnęła się smutno.

-Powiedź mi to gdy już nie będziesz uzależniony od wujka.

-Sakura to nie tak- odpowiedział i westchnął – on… zrozum dzięki niemu mam to co mam, dzięki niemu jestem też tutaj, wiem że popełniam błędy, ale wytrzymaj jeszcze trochę. Za niedługo jego już nie będzie obchodziło moje życie, a ja nie pozwolę żebyś znów cierpiała- po tych słowach położył dłon na jej dłoni i uśmiechnął się w jej stronę.

-obiecujesz?

-Obiecuje- po czym zbliżył się do niej powoli i musnął ustami delikatnie jej usta. Dziewczyna zadrżała delikatnie patrząc w jego oczy.

Siedział na biurku szefa w firmie swojego bratanka. Musiał jednak rzecz że Sasuke odwalał kawał dobrej roboty.

-Jesteś pewny ze to wypali?- znów głos Hiro wyrwał go z zamyśleni. Obok niego stał jego syn Ryohei Kamachi , a obok niego stała córka jednej z najpotężniejszych firm na świecie Mika Yaguchi.

-Oczywiście że tak, Sasuke obiecał że będzie mnie słuchał dopóki nie wypełni swojej obietnicy, dlatego jest to takie proste- po tych słowach znów się uśmiechnął.

-Mam tylko nadzieję że ta dziewczyna będzie znała swoje miejsce- powiedziała dziewczyna robiąc balona z gumy. Jej postawa była nonszalancka.

-Twoja buźka za nic nie pasuje do twojego charakteru- odparł Ryohei patrząc na nią kątem oka.

-Zamknij się i trzymaj tą swoją mała lafiryndę od mojego narzeczonego.

-Zamknąć się – krzyknął Uchiha kładąc ręce pod podbródkiem – ta dziewczyna jest bardzo ważna Mika, jest córką Haruno, tak tego Haruno- powiedział widząc jej zaskoczoną twarz.

I tak jak obiecałam pojawiła sie nowa notka, mam nadzieję ze sie spodoba.

A to Ryohei

 A to Mika

2 seria. 36. Tęskniłaś?

A wiec z okazji moich urodzin kóre odbyły się 14 lipca, dodaje trochę spóźnioną notkę, i z tejże okazji, juz w ciagu następnych trzech dni powinna pojawić się jakaś jednopartówka lub kolejna notka , mam nadzieję że choć trochę wam sie notka spodoba.

W jednym z japońskich miast, w jednym z japońskich domów, w piękny słoneczny poranek słońce próbowało dostać się przez zasłonięte żaluzje do pokoju. Słychać w nim było miarowe oddech , które utwierdzały o błogim snie. W domu panowała cisza, przerywana teraz cichym szuraniem małych stópek. Mała dziewczynka przecierając swoje zaspane oczka szła teraz z uśmiechem na twarzyczce. Gdy tylko stanęła przed drzwiami do których zmierzała, stanęła na palcach i otworzyła drzwi. Wchodząc cicho do pokoju wdrapała się na łóżko.

-Sa-chan- szturchnęła swoją ciocię delikatnie rączkami, a ta nawet nie otwierając oczu posunęła się do tyłu robiąc dziewczynce miejsce. Za sobą poczuła czyjeś ciepło, ale nie zwróciła na to zbyt wielkiej uwagi, do póki jakaś silna dłoń nie objęła jej w pasie. Natychmiast otworzyła oczy. Przed sobą miała śpiącą twarz małej dziewczynki, a za sobą czuła oddech na karku. Ktoś wtulał twarz w jej włosy i mocno obejmował ją w pasie, a najgorsze było to że znała ten zapach. Głośno przełknęła ślinę i delikatnie zaczęła się odwracać. Gdy tylko ujrzała jego twarz, która znajdowała się tuż obok jej na jej twarzy pojawiły się rumieńce. Zaspana twarz czarnowłosego, którego włosy obadały na oczy wyglądała przecudownie. Dłonią delikatnie zsunęła włosy z jego oczy. Jej spojrzenie momentalnie zjechało na jego gołą klatkę piersiową i pierwsze co zrobiła to natychmiast usiadła zrzucając rękę chłopaka z siebie i przykrywając piersi kołdrą. Spojrzała na siebie, ale mimo tego co spodziewała się zobaczyć była ubrana.

-Co jest?- zapytał zassany chłopak przecierając oczy i patrząc na nią jeszcze półprzytomnym wzrokiem.

-Co tu robisz?- zapytała patrząc na niego i rozluźniając uścisk na kołdrze.

-Spie- odparł i nów wtulił twarz w poduszkę.

-To widzę- odparła zdenerwowana, a po chwili przypomniała jej się ostatnia noc i cicho westchnęła. Odwróciła twarz w stronę małej dziewczynki i z uśmiechem na ustach spojrzała w jej wielkie czerwone oczy.

-Witaj kochanie- szepnęła i pocałowała ją w czoło. Po chwili spojrzała na zegarek i jakby dostała silniczka w tyłku bo natychmiast wstała z łóżka.

-Co ci jest?- zapytał Sasuke podnosząc się na łokciach i ziewając. Mała Lili korzystając z okazji że zrobiło się więcej miejsca, przysunęła się do chłopaka i wtulając w niego znowu próbowała zasnąć.

-Spóźnimy się do pracy!- krzyknęła wychodząc z pokoju swojego brata gdzie spędziła noc z Sasuke, o dziwo tylko spiąć w jednym łóżku bez żadnych górujących emocji. Chłopak spojrzał na zegarek po czym znów opadł na łóżko i zamknął oczy.

-Już jesteś spóźniona – szepnął i przytulając się do małej także próbował zasnąć.

-Co ty robisz!?-Znów krzyk dziewczyny wytracił go ze snu. Otworzył leniwie oczy i cieszył się że jednak to zrobił. Dziewczyna stała przed nim już wykąpana , ale w połowie ubrana. Rzuciła na łózko jego garnitur w jednej ręce miała jakieś ubrania dla Lili i przy okazji zapinała kolczyki. Była już w jednej ze swoich ołówkowych spódnic, ale koszulkę miała rozpiętą tak że było widać jej stanik.

-Negliżujesz się przy dziecku?- zapytał uśmiechając się przy tym delikatnie. Dziewczyna prychnęła i zaczęła zapinać koszulę.

-Spójrz lepiej na siebie- odparła i gdy zapięła koszulę oparła ręce na biodrach.

-Mam wolne- wyjaśnił jej z uśmiechem. Widział jak na jej twarzy maluje się złość, że ona się spieszy a on leżał w łóżku i wylegiwał się.  Machnęła rękami, rzuciła sukienkę małej Inuzuki na fotel i spojrzała na zegarek na ręce.

-Może mnie nie wyrzucą, wiec nie zabieram jej teraz do domu, później jak wstaniecie zrób jej śniadanie i zaprowadź do domu- po tych słowach zniknęła z pokoju , a on znów opadł na łóżko próbując znowu zasnąć.

Dość ze zaspała do pracy to jeszcze ten przeklęty autobus się zepsuł, a ona nie posiadała samochodu. Wkurzona siedziała w windzie jadącej na jej piętro. Dobrze że Ren był jeszcze na wyprawie służbowej. Była już spóźniona dobrą godzinę. Gdy tylko wysiadła z windy widziała jak te wszystkie kobiet się jej przyglądają. Westchneła cicho i ruszyła w stronę gabinetu szefa gdzie musiała zostawić papiery które wczoraj uzupełniała z Sasuke, a potem zabrać cos co na pewno jeszcze jej szef zostawił do roboty. Wchodząc nawet nie zapukała bo wiedziała że nikogo nie ma, a jak było jej zdziwienie gdy weszła i trzy pary oczu zostały skierowane ku niej. Na jej twarzy wymalowane było zdziwienie a po chwili złość.

-Co ty tu robisz?- zapytała nawet nie witając się z szefem. Ren spojrzał na nią zdezorientowany.

-Sakuro!- upomniał ją, a ta dopiero po chwili zdała sobie sprawę że jej ojczym siedzi na krześle naprzeciwko jej szefa a obok niego znajduje się jakiś czarnowłosy mężczyzna. Dziewczyna momentalnie się uspokoiła po czym ukłoniła się delikatnie e sztucznym uśmiechem. Cos jej tu śmierdziało.

-Dzień dobry panie Takashi, jak minęła podróż?- zapytała uspokajając się trochę i podchodząc do biurka położyła mu na nim wszystkie papiery które przyniosła.

-Dziękuje Sakuro, bardzo dobrze, chciałbym ci przedstawić, to główny szef Uchiha corporation Madara Uchiha , a obok niego siedzi

-Hiro Kamachi- dokończyła za szefa dziewczyna ze sztucznym uśmiechem. Widziała zdziwienie na twarzy swojego szefa.

-Jak zwykle masz niewyparzoną buźkę Sakuro- odparł Hiro z uśmiechem. Nienawidziła tego człowieka najbardziej na świecie.

-Jeśli państwo wybaczą – chciała stad odejść jak najszybciej. Widziała jak Madara jej się przygląda , jakby badał każdy jej ruch. Ukłonią się lekko, zabrała papiery i ruszyła w stronę swojego miejsca pracy. Zaczęła się zastanawiać co ten facet t robi. Dość że ostatnio złożył jej wizytę w domu to teraz jeszcze przechadza się z Uchiha i jej szefem. Zastanawiała się czy jej ojczym znowu próbuje wejść w jej życie.

-Saske- mała dziewczynka jeszcze w piżamie skakała wesoło po łóżku, gdy ten wychodząc z łazienki zapinał swoje spodnie i koszulę.

-Ubieramy się mała- powiedział biorąc do ręki krawat i wkładając go do kieszeni marynarki, którą przewiesił przez ramię. Popatrzył zdezorientowany na mała która stała a łóżku z rękami wyciągniętymi w jego stronę.

-Co?- zapytał nie bardzo wiedząc o co jej chodzi.

-Pomóź- powiedziała  uśmiechem. Zastygł w bezruchu. Nigdy w życiu nie ubierał małego dziecka, nawet nie wiedział jak sie do tego zabrać. Chociaż wczoraj jak zajmowała się nią Sakura to nie wyglądało na bardzo ciężkie. Przełknął głośno ślinę i rzucając marynarkę na fotel ruszył w stronę małej dziewczynki.  Wyciągnęła ona ręce do góry co oznaczało że miał ściągnąć z niej piżamę. Westchnął i chwytając za końce sukienki ściągnął ja z Lili. Nan jej twarzy ciągle gościł ten szeroki uśmiech. Spojrzał na nią i uśmiechnął się do niej lekko. Dziwnie się czuł, przeważnie jak stała przed nim goła osoba płci przeciwnej to miała już pewne krągłości. To było dla niego cos nowego i dziwnego. zastanawiał się czy jak dorośnie to będzie tak śliczna jak obydwie Haruno. Chociaż już teraz była słodka. Wziął sukienkę z fotela i założył ją jej, po czym ubrał buciki. Poszli do łazienki gdzie dziewczynka umyła zęby. Teraz naprawdę był dla niego test. Stojąc w pokoju w dłoniach trzymał

Szczotkę , a przed nim siedziała Lili machając nóżkami. Musiał ją uczesać, chciała warkoczyki, ale on raczej nie podoła takiemu zadaniu. Najlepiej jak potrafił rozczesał jej włosy i spiął w wysoką kitkę, nie była najładniejsza , ale zawsze jakiś kucy był. Gdy tyko uporał się z najtrudniejszymi sprawami, poszli do kuchni, gdzie sobie zrobił jajecznice a mała zjadła dwie duże kanapki z masłem orzechowym i popiła ciepłym mlekiem.

-To co idziemy do domu?- zapytał biorąc ją na recę. Był już ubrany i gotowy do wyjścia.

-Hai!- krzyknęła dziewczynka i uśmiechnęła się do niego . Nie był gotowy na dzieci, wiedział to na pewno. Takie małe wymagało dużego poświęcenia, a co dopiero takie które się ledwo urodzi.

Siedziała przed biurkiem jak na szpilkach. Co chwilę zerkała w stronę gabinetu szefa, gdzie już dość długi czas siedzieli ci dwaj staruchy. Westchnęła i spojrzałam na zegarek. Dochodziło południe, a ja niewiele zrobiłam. Zastanawiałam się czy Sasuke już wstał i czy odprowadził mała do domu. Za jakieś piętnaście minuta miałam mieć przerwę na lancz. Wziąłem swój telefon komórkowy i wykręciłam numer bruneta.

-Hmm?- usłyszałam jego głos. Zastanawiałam się czy go nie obudziłam.

-Jesteś jeszcze u mnie?

-Nie, właśnie odprowadziłem Lili do domu i mam zamiar stąd wyjść- odparł, a gdy usłyszała głos małej dziewczynki mówiącej by Sasuke został uśmiechnęła się delikatnie.

-Może zjemy razem lunch?- zapytała nie zbyt pewna siebie.

-Jasne podjadę po ciebie za chwilę- odparł i się rozłączył. Przygryzła dolną wargę. Wypełniła ostatnie papierki jakie jej zostały przed lunchem, po czym zebrała wszystkie swoje rzeczy i ruszyła w stronę widny. Musiała się odstresować , a dokuczanie Sasuke może na nią wpłynąć bardzo dobrze. Wychodząc z budynku, zauważyła że chłopak już stal opierając się o swój samochód.

-Tęskniłaś?- zapytał uśmiechając się w jej stronę w ten swój łobuzerski sposób. Odwzajemniła uśmiech po czym pokazała mu język i ruszyła w jego kierunku.

-Czy według ciebie oni trzymają się z dala od siebie?- zapytał Madara wyglądając przez okno, jak różowo włosa wychodzi z budynku i i wsiadając do auta karookiego.

-Dlaczego akurat Sakura?- zapytał Ren podchodząc do okna z rękami w kieszeni i patrząc pytającym wzrokiem w stronę starszych mężczyzn.

-Dziewczyna nie wie, ale jej tatuś nie był głupim urzędnikiem- odparł Hiro przegryzając dolną wargę.

-A tylko ona z całej tej rodzinki nie ma partnera, i wiemy że zrobi wszystko by chronić najbliższych- dodał Madara, a na jego twarzy pojawił się uśmiech.